သွ်မ္းနီေလးမွ ႀကိဳဆုုိပါတယ္

ကမ္းေတာင္ခုုံ၀ယ္ ေက်ာက္ေရာင္စုုံေတြလွပဆန္းက်ယ္တဲ့ ျမစ္ဆုုံအလြမ္းရယ္

သွ်မ္းနီေလးမွ ႀကိဳဆုုိပါတယ္

ေလာင္လုုံစည္းခမ္း ေခၚ အင္းေတာ္ႀကီး

သွ်မ္းနီေလးမွ ႀကိဳဆုုိပါတယ္

ေမခနဲ႔မလိခ ႏွစ္ျဖာ စီးဆင္းယွက္သြယ္ ဧရာအလွရယ္

သွ်မ္းနီေလးမွ ႀကိဳဆုုိပါတယ္

သွ်မ္းနီလုုိ မန္႔ေမာ္လုုိေခၚတဲ့ ဗန္ေမာ္အလွ

သွ်မ္းနီေလးမွ ႀကိဳဆုုိပါတယ္

သွ်မ္းနီလုုိ မန္႔ေမာ္လုုိေခၚတဲ့ ဗန္ေမာ္အလွ

သွ်မ္းနီေလးမွ ႀကိဳဆုုိပါတယ္

မုုိးလုုံးမုုိင္းတုုိ႔ပြင့္ရာေျမ ႏွင္းခဲလုုိ႔ေန ခါကာဘုုိရာဇီအလွရယ္ေလ

koko

koko

Thursday, December 29, 2016

ေပ်ာက္ဆုံးေနေသာ ပတၱျမားငေမာက္


ပတၱျမားငေမာက္အေၾကာင္း လူေတြသိေပမဲ့ ငေမာက္သည္ ရွမ္းနီျဖစ္ေၾကာင္း သိသူနည္းပါးၾကသည္။

ျမန္မာနိုင္ငံသည္ သယံဇာတမ်ားစြာေပါႂကြယ္ဝတဲ့နိုင္ငံ ျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ ျမန္မာမင္းအစဥ္အဆက္ ထိန္းသိမ္းခဲ့တဲ့ ေက်ာက္မ်က္ရတနာ ေတြလည္းမ်ားစြာရွိပါသည္။ ထိုအထဲမွာ ပတၱျမားေတြလည္းပါဝင္ ခဲ့ပါတယ္။ ရတနာပုံေရႊတိုက္ေတာ္စာရင္းမွာပါဝင္တဲ့ နန္းစဥ္ပတၱျမားေတြကေတာ့…

ျမန္မာဘုရင္မ်ား အဆက္ဆက္တြင္ အထြတ္အျမတ္ထားခဲ့ေသာ ပတၱျမားငေမာက္ ေက်ာက္ျမတ္ရတနာကို မိုးကုတ္ပတၱျမားနယ္ေျမ အတြင္း အင္းေခါင္းမွ ရရိွၿပီး။ ၄င္းေက်ာက္ကို အင္ၾကင္းေတာင္   ႏွင့္   က်ာက္ေဆာင္ လူးေတာ္မ်ားမွ ရသည္ဟုလည္း မူကြဲလွ်က္ ရွိသည္။

AD- 1661 ခုႏွစ္ သကၠရာဇ္ ၁၀၃၂ ရရွိခဲ့ေသာ အေလးခ်ိန္ ရတီကုိးဆယ္ေက်ာ္ရွိေသာ ပတၱျမား ငေမာက္
ပတၱျမားႀကီးရရွိပံုမွာ ခ်င္းတြင္းနယ္သား ရွမ္းနီလူမ်ဳဳိးျဖစ္ေသာ ငေမာက္ဆိုသူသည္ မိုးကုတ္နယ္ေျမတြင္ လာေရာက္ၿပီး လယ္ယာစိုက္ပ်ဳိး ေနထိုင္ရာ၊ တစ္ညေသာ အခါ မိမိၿခံအတြင္းမွ ၿပိဳးၿပိဳးပ်က္ပ်က္ အေရာင္ တလက္လက္ႏွင့္ ထူးဆန္း ေတာက္ပေနသည္ကို ျမင္ရသျဖင့္ သြားေရာက္ၾကည့္ရွဳ ေလေသာ္ အလြန္တရာ လွပေသာ ေက်ာက္နီ ပတၱျမားႀကီး တစ္လံုးကို ေတြ႕ရွိေလသည္။

ထုိ ငေမာက္ဆုိသူသည္ ရွမ္းနီလူမ်ဳိးတဦးျဖစ္သည္ ၁၆ ရာစုေနာင္းပုိင္း ရွမ္းနီတုိ႔၏ နာမည္မ်ား မဲ့ပုံကု   ေလ့လာ ၾကည့္ရင္ သိႏုိင္ပါသည္။ 

ဘုိးေတာ္ဘုရား နန္းတက္စတြင္ ရွမ္းလူမ်ဳိး- ငဖုန္း (ငယ္မည္ - ငရႊန္း) ဆုိသူသည္ မိမိကုိယ္ကုိ ဟသာ၀တီေရာက္ မင္းတရား သားေတာ္ မင္းရဲျမတ္ဖုန္းျဖစ္သည္ဟု ေျပာဆုိၿပီးလွ်င္ ၾကြင္းက်န္ ပုန္းလွ်ဳိရွိေန ေသးေသာ ေဖာင္းကားမင္း ေက်းကၽြန္တုိ႔ႏွင့္ေပါင္း သင္းၿပီးလွ်င္ ရွမ္း- ျမန္မာ ၁၀၀ ခန္႔ႏွင့္ ညအခ်ိန္ နန္းၿမိဳ႔တြင္းသုိ႔ အတင္း၀င္၍ အေျမာက္သားကုလားတုိ႔ကုိ ဓါးျပလ်က္ နန္းေတာကုိ အေျမာက္ႏွင့္ ပစ္ေစသည္။ ေနာက္ရဲမက္ေတာ္တုိ႔ ခုခံတုိက္ခုိက္၍ ေအာင္ျမင္ေတာ္မူသျဖင့္ ေခါင္းအႀကီးျပဴသူ ငဖုန္းႏွင့္ အေပါင္းအပါ တုိ႔ကုိကြပ္မ်က္ေတာ္မူသည္။ (ဦးဘသန္း ျမန္မာရာဇာ၀င္)
ရွမ္းနီလူမ်ဳိးျဖစ္ၾကေသာ "မုိးေကာင္းေစာ္ဘြားဆက္ အမည္မ်ား"
၂၈။ ငေက်ာ္ ၁၁၁၇ မွ ၁၁၂၅ အထိ ၈ႏွစ္
၂၉။ ေစာေဟာ္ခန္းညီ ငခိုင္ ၁၁၂၅ မွ ၁၁၄၀ အထိ ၁၅ႏွစ္


 ၀န္သုိ ရွမ္းနီ ေစာ္ဘြားမ်ားႏွင့္ စစ္ကဲစားမ်ား နာမည္ေရွ႕တြင္လည္း င ဆုိေသာ အမည္ ထည့္သုံးျခင္းကုိေတြ႔ရသည္။
၀န္းသုိ႔ စစ္ကဲစားမ်ား
စဥ္။ အမည္ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ႏွစ္
၁။ ငၾကင္ေဖၚ ၁၀၅၉ မွ ၁၀၆၀ ၁ ႏွစ္
၂။ ငစြန္ ၁၀၆၀ မွ ၁၀၆၅ ၅ ႏွစ္
၃။ ငၾကင္ျဖဴ ၁၀၆၅ မွ ၁၀၇၆ ၁၀ႏွစ္
တဖန္ေစာ္ဘြားစားမ်ား
စဥ္။ အမည္ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ႏွစ္
၁။ ငျမတ္ေခါင္ ၁၀၇၆ မွ ၁၁၁၂ ၃၆ႏွစ္
၂။ ငေအာင္ျမတ္ ၁၁၁၂ မွ ၁၁၁၄ ၂ ႏွစ္
၃။ ငထင္ ၁၁၁၄မွ ၁၁၁၈ ၄ ႏွစ္
၄။ ငေအာင္ညိဳ ၁၁၁၈ မွ- -
ၿမိဳ႕ႀကီးစားေခတ္မ်ား
စဥ္။ အမည္ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ႏွစ္
၁။ ငေတာ္စံ ၁၁၅၈ မွ ၁၁၆၀ ၂ ႏွစ္
၂။ ငသာရြဲ ၁၁၆၀ မွ ၁၁၈၉ ၂၉ႏွစ္
၃။ ငေရႊသီး ၁၁၈၉ မွ ၁၁၉၅ ၆ ႏွစ္
၄။ ငသာ၀ ၁၁၉၅ မွ ၁၁၉၉ ၄ ႏွစ္
၅။ ငေရႊသီ ၁၁၉၉ မွ၁၂၀၇ ၈ ႏွစ္
၆။ ငစံသစ္ ၁၂၀၇ မွ၁၂၁၁ ၄ ႏွစ္
၇။ ငေရႊသား ၁၂၁၁ မွ ၃၃ ႏွစ္ ၀န္းသုိေစာ္ဘြားႀကီး ေစာ၀္ေအာင္ျမတ္ဖမည္းေတာ္
၈။ သား- ေစာ၀္ ေအာင္ျမတ္ ၁၂၄၄ မွ
စသည့္ ေစာ္ဘြားဆက္မ်ားနာမည္ကုိ ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ရွမ္းနီတုိ႔သည္ င ကုိသုံးေၾကာင္း ထင္ရွားသည္။

ရွမ္းနီလူမ်ဳိး ငေမာက္လည္း ပတၱျမားႀကီးကုိ ေတြ႔၍ ၀မ္းသာစြာ ေကာက္ယူခဲ့ၿပီးေနာက္ သိမ္းဆည္းထားရာမွ ၂ပိုင္းခြဲၿပီးလွ်င္ တစ္ပိုင္းကို ေယာက္ဖျဖစ္သူ ေမာင္ေရႊအား တ႐ုတ္ျပည္ဘက္ သို့ ေရာင္းရန္ ေစလႊတ္ လိုက္ၿပီးေနာက္၊ က်န္တစ္ပိုင္းကို သကၠရာဇ္ ၁၀၂၃ ခုႏွစ္ ငါးထပ္ႀကီး ဒါယကာ ပင္းတလဲမင္း လက္ထက္ အင္း၀ၿမိဳ႕ေတာ္သို့ သြားေရာက္ ဆက္သရာ ဘုရင္မင္းျမတ္လည္း မ်ားစြာ ႏွစ္သက္အားရ ၀မ္းေျမာက္လွ သျဖင့္ ငေမာက္အား ဆုေတာ္ေငြမ်ားေပးသနားေတာ္ မူလိုက္ေလသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ထိုပတၱျမားကို ငေမာက္ဆိုသူ ဆက္သသျဖင့္ "ငေမာက္ပတၱျမား" ဟု ထင္ရွား ေက်ာ္ေစာေလသည္။

တ႐ုတ္ျပည္သို့ ေရာက္သြားေသာ ထိုေက်ာက္ တစ္ပိုင္းမွာလည္း ထိုအခ်ိန္၌ တ႐ုတ္ျပည္တြင္ မင္မင္းဆက္ ပ်က္စီးၿပီး တိုင္းျပည္ မၿငိမ္မသက္ ဖ႐ုိဖရဲျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ နီးစပ္ရာ တိုင္းျပည္မ်ားသို႔ ၀င္ေရာက္ တိုက္ခိုက္ေနၾကသျဖင့္ တ႐ုတ္ျပည္သို႔ ေရာက္သြားေသာ ထိုေက်ာက္တစ္ပိုင္းကို ျမန္မာျပည္ ခိုး၀င္လာေသာ တရုတ္လူမ်ိဳး တစ္ဦးလက္ထဲတြင္ ငေမာက္ ေရာင္းခ်ခဲ့ေသာ ပတၱျမား တစ္ပို္င္းလည္း ပါလာခဲ့ပါသည္။
ထိုတရုတ္လူမ်ိဳး ကုန္သည္ႀကီးသည္ို ပတၱျမားတစ္ပုိင္း ကိုျမန္မာဘုရင္အား ဆက္သခဲ့ရာ ဘုရင္လည္း ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ လက္ခံၿပီး ဆုေတာ္ေငြမ်ား ျပန္လည္ေပးသနားခဲ့ပါသည္။ ဘုရင္မင္းျမတ္လည္း ၀မ္း သာအားရ၊ မိမိတြင္ရွိရင္းျဖစ္ေသာ(ငေမာက္) ေက်ာက္တစ္ျခမ္းႏွင့္ ဆက္စပ္ၾကည့္ရာ တစ္လံုးတည္း ႐ွဳ မၿငီး သည့္ ေက်ာက္ႀကီး ျဖစ္ေၾကာင္းသိကာ၊ ငေမာက္အား အားလံုးကို မဆက္သရသေလာဟု အမ်က္ေတာ္ပြားသျဖင့္၊ မင္းပရိယာယ္ျဖင့္ ေရေ၀းရာ ေတာင္ကုန္းတြင္ မီးေလာင္စင္ႀကီးမ်ား ျပဳလုပ္ၿပီး၊ ငေမာက္၏ ေဆြ(၇)ဆက္ မ်ဳိး(၇)ဆက္ ကိုေခၚကာကြပ္မ်က္ေတာ္မူေလသည္။ 

ငေမာက္ႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးမ်ား ေသဆံုးခဲ့ရေသာေနရာကို ေလာင္းစင္ရြာဟူ၍၄င္း၊ ေရႏွင့္ေ၀းေသာေနရာျဖစ္ ၍ ေရေ၀းရြာ ( ေနာင္တြင္ေရေ၀ရြာ ) ဟူ၍ ၄င္း ယခုတိုင္ ေခၚဆိုေနၾကေသးသည္။

မီးတိုက္ေနေသာ အျခင္းအရာကို ငေမာက္၏ အမျဖစ္သူ ေဒၚနန္း ျမင္လွ်င္ လြတ္ရာသို႔ ေျပးရရွာ   ေလသည္။ ေတာင္ေပၚ တစ္ခုသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ျပန္လွည့္ ၾကည့္လိုက္ရာ၊ မ်ားစြာပူပင္ ေသာက၊ စိတ္ဒုကၡေရာက္ၿပီး ရင္ကြဲနာက်ကာ ထိုေတာင္၌ပင္ ေသေလသည္။ ၄င္းေသဆံုးရာ၌ လြမ္းေစတီကေလး တစ္ဆူကိုပင္ တည္ထားလွ်က္ ရွိေပသည္။ ေဒၚနန္း လွည့္ၾကည့္သည့္ေတာင္ကို အစြဲျပဳၿပီး ေဒၚနန္းၾကည့္   ေတာင္၊ ကာလၾကာေသာအခါ ေဒၚနန္းၾကည္ေတာင္ ဟု ေခၚေ၀ၚၾကေလသည္။ ၄င္း ပတၱျမားမ်က္ရွင္မွာ တတိယ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ စစ္ပြဲတြင္ အစတံုးကာ လံုးလံုးႀကီး ကြယ္ေပ်ာက္ၿပီး မည္သည့္လက္သို႔   ေရာက္ေနသည္ဟု အေသအခ်ာ မေျပာျပႏိုင္ေတာ့ေပ။


“ပတၱမ်ားႀကီး ထူးျခားခ်က္”

ငေမာက္ပတၱျမား(ေခၚ)ပတၱျမားငေမာက္ အေလးခ်ိန္မွာ ရတီ(၉၀)ရွိၿပီး လံုးေခ်ာ ေသြးထားကာ အရည္ အေသြး အလြန္ေကာင္းလွေၾကာင္း သိရပါသည္။ စြတ္စြတ္ျဖဴေနေသာ ၀ါဂြမ္း (သို႕) ႏြားနိဳ႕ အတြင္းတြင္ ထိုပတၱျမားကို ထည့္လုိက္္လွ်င္ ၀ါဂြမ္းႏွင့္ ႏြားနိဳ႕ပင္ အနီေရာင္ ေျပာင္းလာေၾကာင္း သိရပါသည္။ ထိုပတၱျမားငေမာက္ကို လက္ညႇိဳးႏွင့္ လက္မ ညႇပ္ကိုင္ထားလွ်င္ အရည္လည္ၿပီး ေပါက္ကြဲ ယိုစီးမလား ထင္ရသည္။ ေမွာင္ထဲမွာ အနီေရာင္ တလွ်မ္းလွ်မ္း ျဖာထြက္ေနသည္။ လက္ထဲ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ဆုပ္ထားေပမဲ့ ေအးျမေန သည္။ ေရထဲစိမ္ေသာက္လွ်င္ လည္ေခ်ာင္းနာ၊ ရင္ပူ၊ ေခါင္းကိုက္၊ ဇက္ေလး၊ မူးေမာ္၊ ေမာပန္းတာေတြ ေပ်ာက္ၿပီး အားအင္တိုးလာသည္ဟု ဆိုသည္။ မ်က္ႏွာကို ပြတ္သပ္ေပးလွ်င္ ေအးျမၿပီး၊ ၀က္ျခံ တင္းတိတ္ ကင္းေစသည္။

“ ေပ်ာက္ဆံုးပံု ”

သီေပါက တိုင္တန္းသည့္ ငေမာက္ပတၱျမား အပါအဝင္ အဖိုးတန္ ရတနာမ်ားကိစၥ ႏွင့္ပတ္သက္၍မူ အိႏိၵယျပည္ဆိုင္ရာ အတြင္းဝန္ က အခ်က္မ်ားကို တင္ျပရန္ ထက္ ေအာက္ အရာရွိမ်ားကို ေတာင္းဆို သည္။ ဆိုင္ရာတို႕က စုံစမ္းျပီး အထက္သို႕တင္ျပသည္။ တင္ျပခ်က္မွာ ယခင္ကအတိုင္းပင္ ျဖစ္သည္။ စေလဒင္သည္ သီေပါထံမွ အဖိုးတန္ ရတနာပစၥည္းမ်ား ယူသည္ဟု ထင္စရာအေၾကာင္း ဘာမွ် မရွိေၾကာင္း၊ မည္သည့္ ကတိဝန္ခံ ခ်က္ကိုမွ်လည္း မေပးခဲ့ေၾကာင္း၊ သီေပါသည္ မိမိႏွင့္ တစ္ပါတည္း ယူေဆာင္ လာေသာ ရတနာပစၥည္းမ်ားမွအပ အျခားမည္သည့္ ရတနာပစၥည္း ကိုမွ် ျပန္ရမည္ဆိုသည္ ကတိစကားလည္း မရွိခဲ့ေၾကာင္းျဖင့္ အေၾကာင္းျပန္သည္။
စေလဒင္သည္ ပစၥည္းသိမ္း ေကာ္မတီက သိမ္းယူခဲ့ေသာ ရတနာပစၥည္းမ်ားကို ပစၥည္းသိမ္းေကာ္မတီ၏ ကိုယ္စားတာဝန္က် သည့္ အေစာင့္ကို လႊဲေျပာင္း ေပးလိုက္ေၾကာင္း၊ ထိုေန႕က (၁၈၈၅ ခု၊ ႏိုဝင္ဘာ လ ၃၀ ရက္ေန႕) ဘုရင္လက္နက္ခ်သည့္အခါ တြင္ မိမိႏွင့္ တာဝန္ရွိသူမ်ားသည္ သီေပါႏွင့္ မိသားစုတိုယူေဆာင္သြားျခင္း မျပဳေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ဗိုလ္ခ်ဴပ္ပရင္ဒါဂတ္စ္၏ အမိန္႕အရပစၥည္း သိမ္း ေကာ္မတီသို႕ လႊဲေျပာင္း ေပးလိုက္ေၾကာင္း ျဖင့္ေဖာ္ျပ ပါရွိသည္။
ျမန္မာျပည္အစိုးရသည္ ထိုကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမန္မာ ဝန္ေဟာင္းတခ်ိဳ႕ကိုလည္း ေသခ်ာစြာ စုံးစမ္း ခဲ့သည္။

သူတို႕ထြက္ဆိုခ်က္အရ သီေပါဘုရင္၏ သရဖူထဲတြင္ ရွိေၾကာင္း၊ ထိုပတၱျမားႀကီးသည္ အရည္အ   ေသြး ေကာင္းမြန္၍ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္သည့္ ပတၱျမားႀကီးျဖစ္ၿပီး ဘိုးေတာ္ဘုရား (၁၇၈၁-၁၈၁၉) လက္ထက္ကတည္းက ရွိခဲ့ေသာ နန္းစဥ္ ရတနာႀကီးျဖစ္ေၾကာင္း၊ ၁၈၈၅ ခု၊ ႏိုဝင္ဘာ ၂၉ ရက္ေန႕ မနက္တြင္ သီေပါမင္းကိုယ္တိုင္ ထိုပတၱျမားၾကီးကို စေလဒင္ လက္သို႕ ေပးအပ္လိုက္ေၾကာင္း၊ ထိုအခ်ိန္က စေလဒင္၏ စာေရးေတာ္ၾကီး နီကလတ္ လည္းရွိေၾကာင္း၊ ထို႕ျပင္ တိုင္းတာမင္းၾကီးလည္း ရွိေၾကာင္း၊ မိမိကိုယ္ပိုင္ ပုရပိုဒ္ တစ္ဆူေပၚတြင္ ရတနာပစၥည္း မ်ား၏စာရင္းကို ေရးမွတ္ေပးရေၾကာင္း၊ သို႕ရာတြင္ အျပည့္အစံု မမွတ္ရေသးေၾကာင္း၊ ထိုစာရင္းကို နီကလတ္သို႕ ေပးလိုက္ေၾကာင္း၊ ထိုပစၥည္းမ်ား အားလုံး ကို စလဒင္က အဂၤလိပ္အရာရွိတစ္ေယာက္ လက္ေအာက္ရွိ အေစာင့္တစ္ေယာက္ ကို ေပးအပ္ လိုက္သည္ကို မိမိျမင္လိုက္ေၾကာင္းျဖင့္ ေရႊတိုက္ဝန္ကထြက္ဆိုသည္။

ထိုအဂၤလိပ္အရာရွိ၏ အမည္ကို သတိရျခင္း ရွိမရွိ၊ ေရႊတိုက္အတြင္းဝန္၏ ထြက္ဆိုခ်က္ မွန္မမွန္၊ ထိုစာရင္း ႏွင့္ ထိုအဖိုးတန္ ပစၥည္းမ်ား မည္သို႕မည္ပံု ျဖစ္သြားသည္ကို သိမသိ၊ ပစၥည္းသိမ္း ေကာ္မတီသို႕ အပ္ရာတြင္ မည္သို႕ေသာ အေျခအေန ရွိသည္ကို သိမသိ စသည္သို႕ကို စေလဒင္အား ေမးျမန္းသည္။
၁၈၈၇ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၂၅ ရက္ေန႕စြဲျဖင့္ စေလဒင္က အေသးစိတ္ ျပန္ၾကားရာ၌ ေရႊတိုက္ အတြင္း ဝန္ေျပာသည့္စကား မွန္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ မိမိသည္ထိုေန႕မနက္က ေရႊတိုက္အတြင္းဝန္ကို နန္းေတာ္ထဲ တြင္ ေတြ႕ခဲ့ရေၾကာင္း၊သို႕ရာတြင္ ပုရပိုဒ္တစ္ဆူ ေပးသည္မေပးသည္ကိုမူ မိမိမမွတ္မိေတာ့ေၾကာင္း ထိုသို႕ရုတ္ရုတ္သဲသဲ အခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ အဖိုးတန္ေက်ာက္မ်က္္္ ရတနာမ်ား၊ စီျခယ္ထားသည့္ ေရႊထည္ ပစၥည္းအေသး၊ အၾကီးအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႕ပါသည္ နန္းစဥ္ရတနာ ပစၥည္းအားလုံးကို ေရးမွတ္ဖို႕ဆိုသည္မွာ ခက္ခဲလွေၾကာင္းျဖင့္ စေလဒင္က အေၾကာင္းျပန္ သည္။
ထိုရတနာပစၥည္းမ်ား အားလုံးသည္ နန္းေတာ္ဝရန္တာ ၾကမ္းျပင္ႏွင့္ က်ယ္ဝန္းလွေသာ ညီလာခံသဘင္ ခန္းမၾကမ္းျပင္တြင္ စုပံုျပန္႔ု ၾကဲလ်က္ ရွိပါသည္.။

ၿဗိတိလွ် အစိုးရသည္ အနည္းငယ္ မွ်ေသာ ေက်ာက္မ်က္ရတနာ အခ်ိဳ႕ကို ဝိတိုရိယ ဘုရင္မႀကီး ထံ ေပးပို႕ သည္။ က်န္ပစၥည္းမ်ားမွာ ေဆာက္ကင္ဆီတန္ ျပတိုက္သို႕ေပးပို႕သည္။ ဧကရီ ဘုရင္မႀကီး ထံ ေပးပို႔သည့္ ပစၥည္းမ်ားထဲတြင္ သီေပါ၏ အေကာင္းဆုံး သရဖူတစ္ခု၊ ဒုတိယ သရဖူမွ ျမေက်ာက္ ႀကီးသုံးလုံး၊ သရဖူထဲမွ ကြၽတ္က်သည့္ ေက်ာက္အလြတ္ ၈ လုံးထည့္ထားသည့္ စကၠအိတ္ တစ္လုံး၊ စိန္ေဒါင္း႐ုပ္ပါသည့္ ဘယက္တစ္ကုံး ႏွင့္ ေရႊဘီး တစ္ေခ်ာင္း တို႕ပါသည္။
 
ဒီအမႈကို သီေပါဘုရင္က ၁၉၁၁ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ အိႏၵိယ ျပည္ဘုရင္အျဖစ္ ရာဇဘိေသက ခံဖို႕ရာလာတဲ့ ပဥၥမေျမာက္ ေဂ်ာ့ဘုရင္ထံ သူ႕ရတနာပစၥည္းေတြ အတြက္ တာဝန္ရွိသူ စေလဒင္ကို တိုင္တန္းစာ ပို႔ရာက ျဖစ္လာတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ေျဖရွင္း ခ်က္ မ်ားျဖစ္သည္။


“ ရတနာပံု ေရႊတိုက္ေတာ္ စာရင္းအရ ျမန္မာ့နန္းစဥ္ ပတၱျမားမ်ား ”

၁။ သကၠရာဇ္ ၁၀၃၂ (ေအဒီ ၁၆၆၁) ေလာက္ကတည္းက ရွိခဲ့တဲ့ အေလးခ်ိန္ ရတီ ကိုးဆယ္ေက်ာ္ ရွိေသာ ပတၱျမား ငေမာက္
၂။ ဗဒံုမင္း လက္ထက္ကတည္းက ရွိခဲ့တဲ့ ရတီခ်ိန္ ႏွစ္ဆယ္ခန္႔ရွိတဲ့ ေလွာ္ကားတင္ကေလး ဟုေခၚေသာ ပတၱျမား
၃။ သကၠရာဇ္ ၁၁၉၉ (ေအဒီ၁၈၃၇) ခုႏွစ္ ေရႊဘိုမင္း လက္ထက္ကတည္းက ရွိခဲ့တဲ့ ရတီခ်ိန္ ေလးဆယ္ေက်ာ္ ေလွာ္ကားတင္ၾကီး ဟုေခၚေသာ ပတၱျမား
၄။ အေလးခ်ိန္ ေလးဆယ္ရတီရွိ ဆင္ျဖဴေတာ္ ဟုေခၚေသာ ပတၱျမား
၅။ အေလးခ်ိန္ ဆယ္ရတီရွိ ဆင္မေတာ္ ဟုေခၚေသာ ပတၱျမား
၆။ စံထား အသံုးျပဳရတဲ့ အခ်ိန္ ေျခာက္ရတီရွိတဲ့ စံေက်ာက္ေတာ္ ဟုေခၚေသာ ပတၱျမား တို႔ျဖစ္သည္။

ျမန္မာ့အဖုိးတန္ နန္း စဥ္တရာနာ တပါးျဖစ္ေသေၾကာင့္ ေပ်ာက္ဆုံးေနသာ ပတၱျမားႀကီးအျဖစ္ စုစည္းတင္ျပလုိက္ရပါသည္။


ခ်စ္ေသာ စာဖတ္ပရိသတ္ႀကီးအား အစဥ္သျဖင့္ ေလးစားလွ်က္ 

Friday, November 4, 2016

နန္းေတာ္ၿမိဳ႕ရုိး ေအာက္က အမွန္တရား

နန္းေတာ္ၿမိဳ႕ရုိး ေအာက္က အမွန္တရား
ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ အလြန္တရာ မႏွစ္ၿမိဳ႕ဖြယ္ေကာင္းေသအေလ႔ တစ္ခုရွိပါသည္။ ၿမိဳ႕ေတာ္အသစ္တည္ ေသာအခါ ၿမိဳ႕အဝင္တံခါ တစ္ခုစီ၏ အနီးတြင္လည္းေကာင္း ၊ ၿမိဳ႕ရိုးေထာင့္တစ္ခုစီ၏ အနီးတြင္ လည္းေကာင္း ကၽြန္းတိုင္ႀကီး တစ္တိုင္ကို စိုက္ထူေသာအခါ အမ်ိဳးသားတစ္ဦး သို႔မဟုတ္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး ကို တိုင္ေအာက္တြင္ ဖိသတ္ လိုက္ရပါသည္ ဆုိေသာ ဓေလ့ပင္ျဖစ္သည္။

ၿမိဳ႕ရိုး ၊ ၿမိဳ႕တံခါးေတြမွာ ဖုတ္ၿပိတၱာျဖစ္ၿပီး ေစာင့္ဖို႕အတြက္ လူ အရွင္လတ္လတ္ကို ေျမတြင္းတူးျမႈပ္၊ အေပၚကတံခါးတိုင္စိုက္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ လုပ္ေလ႔ရွိတယ္ ဆိုတာကို အဂၤလိပ္လက္ထက္ ေက်ာက္စာဌာန ၏ ေက်ာက္စာဝန္ ျဖစ္တဲ႔ခ်ားလ္ဒူရိြဳင္ဆယ္ေရးတဲ႔ မႏၱေလးနန္းေတာ္ လမ္းညႊန္ၾကား စာအုပ္မွာ အတိအလင္း အက်ယ္တဝင့္ ထည့္ေရးသြားတာ ေတြ႔ရပါတယ္ ။ ၁၉၂၅မွာေရး ဒီစာအုပ္ကိုပဲ ၁၉၆၃ခုနွစ္တြင္ ေရွးေဟာင္း သုေတသနရံုးမွ၊ အေမရိကန္အဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕သည္ “အာရွေဖာင္ေဒးရွင္း” ဆီမွ အေထာက္ အပံ႔ယူ၍ မူလေခါင္းစဥ္ “ မႏ ၱေလး နန္းေတာ္ လမ္းညႊန္ၾကား ” မွ “လမ္းညႊန္”ကိုျဖဳတ္၍ “ မႏ ၱေလးနန္းေတာ္ ”ဆိုတဲ႔ အမည္သစ္ နွင့္ထပ္မံပံုနွိပ္ကာ ျမန္မာျပည္အတြင္း တစ္အုပ္ကုိ ကိုးက်ပ္နႈန္းျဖင့္ ေရာင္းခ်ခဲ႔ပါသည္။ 

စင္စစ္ အားျဖင့္ ၿမိဳ႔ေတာ္ကို ရန္အေပါင္းမွ ကာကြယ္စိမ္႔ေသာငွာ ၿမိဳ႕တည္ခ်ိန္က ပင္လူကိုသတ္၍ ပူေဇာ္ျခင္းအမႈသည္ကား ျမန္မာတစ္မ်ိဳးတည္းေသာ ထူးထူးျခားျခား လုပ္ေလ႔ရွိသည္ဟု မဆိုသာ ပါေခ်။ ေရွးအခါမ်ားက ဥေရာပပါမက်န္ ယင္းသို႔ ျပဳလုပ္တတ္သည္ ဆိုရမည္ျဖစ္သည္ ။ ဤသို႔ ျပဳမူျခင္းလည္း ဗုဒၶ - တရားေတာ္၏ ဆိုဆံုးမျခင္းနွင့္ လြန္မင္းစြာ ဆန္႔က်င္ေနသည္ဟု တစ္ဖက္၌   ေျပာဖြယ္ ရွိေသာ္လည္း ဗုဒၶသာသနာ မထြန္းကားမီက မူလေရွးရိုး ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈ အေလ႔ အလာတို႔နွင့္ကား ညီညြတ္လ်က္ရွိေနပါသည္ဟု အျခားတစ္ဖက္၌ ေျပာဆိုနိုင္သည့္ျပင္ မိရိုးဖလာ နတ္ကိုးျခင္း အမႈသည္ အိႏၵိယ ဇာတိျဖစ္ေသာ ရွင္ေတာ္ျမတ္၏ အဆံုးအမ ေၾကာင့္ လူသတၱဝါတို႔ နူးညံ့ ေပ်ာ့ေျပာင္းသည္ မွန္ေသာ္လည္း မျပတ္စြဲၿမဲလ်က္ပင္ ရွိေနေသးေၾကာင္းေတြ႕ရပါသည္။

ေနာင္အခါ ခံၿမိဳ႕တို႔သည္သာမက ႀကီးက်ယ္ေသာနန္းေတာ္ကဲ႔သို႕အေဆာက္အအံုျပဳ တိုင္းအေျခခံ အုတ္ျမစ္တြင္ လူတစ္ဦး သို႔မဟုတ္ အမ်ားကိုပင္ ထည့္သြင္းျမႈပ္နွံလာၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ယင္းသို႔ျမႈပ္နွံရန္ အေကာင္းဆံုး ေနရာတို႔ကား ရန္သူက အႏၱရာယ္ ျပဳမည္ဆိုလွ်င္ လြယ္ကူမည့္ အဝင္ - အထြက္ တံခါးေနရာနွင့္ ၿမိဳ႕ေထာင့္ေနရာမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ယဇ္ ပူေဇာ္ျခင္းသေဘာ သက္ဝင္ေသာ အဆိုပါ လူသတ္မႈမ်ိဳးကို က်ဴးလြန္ၾကသည့္ အခါ၌ အထူးစက္ဆုပ္ဖြယ္ရွိသာ အေၾကာင္းမွာ ကိုယ္ဝန္အရင္႔အမာ ရွိသည့္ အမ်ိဳးသမီးကို အသံုးျပဳရန္မ်ားစြာ လိုလားျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကိုယ္ဝန္ရင္႔ေလ သေဘာက်ေလျဖစ္၏ ။ ခဲတစ္လံုး ပစ္ရံုနွင္႔ငွက္နွစ္ေကာင္ ရသည္ဟူေသာ ပမာစကားကိုတင္စား၍ သံုးရလွ်င ္ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ တစ္ဦးမွ်ကို ပူေဇာ္မႈေၾကာင့္ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ကာကြယ္ေရးဖို႕ နတ္စိမ္းနွစ္ပါးရသည္ မဟုတ္တံုေလာဟု ဆင္ျခင္ရန္ရွိပါသည္။

အဆိုပါ ထိတ္လန္႔ဖြယ္ရွိေသာ ပူေဇာ္ပြဲမ်ိဳးကို ႀကိဳတင္စီမံထားေလ႔ ရွိၾကပါသည္ ။ အိႏၵိယအမ်ိဳးသား သို႔မဟုတ္ မ်ားေသာအားျဖင့္ မဏိပူရပုဏၰားျဖစ္ေလ႔ရွိေသာနန္းတြင္း အခါေပး ပညာရွိက ဤအမႈကို ေဆာင္ရြက္ရန္ အေကာင္းဆံုးနာရီကို တြက္ခ်က္၍ ေပးရပါသည္။
မည္သို႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္ကိုရလွ်င္ အသင့္ဆံုးျဖစ္နည္း ဟူ၍လည္း အညႊန္းေပးရပါသည္ ။ သို႔ေသာ္အညႊန္းအရ ရွာရန္ခက္ခဲလွသည္ မဟုတ္ပါ ။ အဘယ္႔ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ လက္လုပ္ လက္စား သာမာန္ အရပ္သားထဲမွ မည္သူနွင့္မဆို တိုက္ဆိုင္သည့္ အခ်က္ အလက္တစ္ခုခုကို ညႊန္း၍ လူရွာခိုင္းျခင္း ျဖစ္ရကား မည္သူနွင့္မဆို တိုက္ဆိုင္ေလာက္သည့္ အခ်က္အလက္ တစ္ခုခုကို ညႊန္း၍ လူရွာခိုင္းျခင္း ျဖစ္ရကား မည္သူမဆို ျဖဳန္းကနဲဆြဲငင္၍ ေသမင္းနိုင္ငံသို႕အပို႔ခံရနိုင္ဖြယ္ရွိပါသည္။ 
ဘုရားသမိုင္း နတ္သမိုင္းတို႔တြင္ဖတ္ရၿမဲေတြ႕ရၿမဲျဖစ္ေသာ အညႊန္းမွာ မည္သည့္ေန႔ မည္သည့္အခ်ိန္မည္သည့္အရပ္မွ မည္သည့္အရာ ကိုင္၍ ေရွ႕ရႈသြားေနသူ ေယာက်ာၤးသို႔မဟုတ္ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ မိန္းမကို ဖမ္း၍စေတးပါဟု ညႊန္ၾကားေၾကာင္းေတြ႕ရပါသည္ ။

ၿမိဳ႕သစ္တည္ျခင္း နန္းသစ္ေဆာက္ျခင္း စေသာအမႈတို႔၌ ျမန္မာတို႔သည္ထံုးစံရွိသည့္အတိုင္း လိုက္နာရန္ မ်ားစြာလိုလားေၾကာင္း အယခင္နွင့္ယခု ျမန္မာနိုင္ငံ အမည္ရွိေသာ စာအုပ္ကို ေရးေသာ လက္ဖတင္နင္ဂ်င္နရယ္ဖိုက္ခ်္သည္ ၿမိဳ႕တံခါး ဆယ္႔နွစ္ရပ္မွာ လူတစ္ဆယ္႔နွစ္ေယာက္ကို ဖမ္းၿပီးႀကိဳးခ်ည္လ်က္ ဖိသတ္သည္ဟုအေသအခ်ာ ေရးသားပါတယ္။

သို႔ေသာ္ အရပ္စကားအမ်ား မွတ္သားမိ သည္ကေတာ့ မႏၱေလးတည္စဥ္ အခါကယဇ္ပူေဇာ္ခံရသူ အေရအတြက္ဟာ ထိုမွ်မကမ်ားစြာပိုပါတယ္ ။ အစုစု က်ား၊မႀကီးငယ္ ငါးဆယ္႔နွစ္ေယာက္ရွိသည္။

ၿမိဳ႕တံခါးတစ္ဆယ့္နွစ္ရပ္၌ တံခါးတစ္ေပါက္လွ်င္ လူသံုးေယာက္ - နႈန္း = ၃၆ေယာက္
ၿမိဳ႕ရိုးေလးေထာင္႔၌ တစ္ေထာင့္လွ်င္တစ္ေယာက္ နႈန္း = ၄ေယာက္
နန္းေတာ္သစ္ တပ္ေထာင့္ေလးေထာင့္၌ တစ္ေထာင့္တစ္ေယာက္ နႈန္း = ၄ေယာက္။
နန္းေတာ္အဝင္ ေပါက္ေလး၌ တစ္ေပါက္တစ္ေယာက္နႈန္း = ၄ေယာက္
သီဟာသနပလႅင္ေအာက္၌ = ၄ေယာက္
စုစုေပါင္း ၅၂ေယာက္ တို႔ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာတိုင္းရင္းသားမ်ား ေရးသားျပဳစုတဲ႔ ရာဇဝင္က်မ္း ေတြမွာ ဤေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေကာင္းသည့္ ကိစၥကိုထည့္သြင္းေရးသား ၾကမည္မဟုတ္ေခ် ။ လူေတြနဲ႔အတူ ၿမိဳ႕ေထာင့္ေတြမွာ ဆီထည့္ထား စဥ္႔အိုးႀကီးေတြ ကို အထိအခိုက္ မရွိရေအာင္ သတိႀကီးစြာထားလ်က္ ျမွပ္နွံၾကပါေသးတယ္ ။ ဆီကိုျမွပ္ရတဲ႔ အေၾကာင္းကေတာ့ အေစာင္႔( နတ္စိမ္း ) သည္ မျပတ္အၿမဲဆက္လက္ေစာင္႔ ေရွာက္ေစရန္ ေသခ်ာေအာင္ စီရင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေစာင့္ေရွာက္ေလ်ာ့နည္းျခင္း ၊ သို႔မဟုတ္ လံုးဝေစာင္႔ေရွာက္ျခင္းမျပဳ ဟုေသ
ခ်ာလွ်င္ လူသစ္အစားထိုး ရန္လိုပါမည္ ။ဆီမခန္းေျခာက္သေရြ႕ေစာင္႔ေရွာက္ျခင္း မျပတ္ဟု ယံုၾကည္ လက္ခံထားပါသည္။
 အဂၤလိပ္လက္ထက္ ျမန္မာဘုရင့္ဝန္ထမ္းေတြကို “လူစေတး”သလားလို႔ ေမးတဲ႔အခါ ခါးခါးသီးသီးပင္ မဟုတ္မွန္ေၾကာင္း ျငင္းဆိုေလ႔ ရွိၾကေပမယ္႔ အရပ္ကေတာ့ မွတ္မိေနၾကပါတယ္ ။ ရာဇဝင္ စာအုပ္ေတြထဲ ပါၿမဲပါေနၾကပါတယ္။ မနုက်ယ္ဓမၼသတ္ မွာေတာင္ၿမီခန္းမွာ "ၿမိဳ႕စေတးခံရမည့္သူကို အေၾကြးမေတာင္းရ" လို႔ ပါဝင္ေနျခင္းဟာ အေျဖျဖစ္ေနပါတယ္ ။ ဒီလိုစေတးတာဟာ ကာကြယ္ေရး သေဘာ အမ်ားႀကီးပါလို႔ အစဥ္အလာ လုပ္ၿမဲ ၊ ရွိၿမဲ ၊ လုပ္လိုစိတ္ေၾကာင့္သာ ထံုးစံ - ဓေလ႔အတိုင္း လုပ္သည္လို႔ သတ္မွတ္ လို႔ရပါ
တယ္။ ထို႔ျပင္ ၿမိဳ႕ရိုး ၊ ၿမိဳ႕တံခါး၌ စေတးျခင္းခံရသူတို႔က အမွန္တကယ္ အရာေရာက္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ နိုင္ပါ လိမ္႔မည္ဟု ကိုးစားစိတ္ မည္မွ်ႀကီးက်ယ္သည္ ကိုလည္း ေတြ႕နိုင္ ပါတယ္။ တကယ္ ေတာ့ျဖင့္ ဤ မႏၱေလးနန္းၿမိဳ႕ေတာ္ တည္ေဆာက္ပံုမွာ တည္ေဆာက္ ခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္ကာလအရ အမွန္တကယ္ ရွိသင့္ ရွိထိုက္ေသာ ကာကြယ္ေရးစံနႈန္း မျပည့္မီ ပါေခ် ။ ဓါးလွံ ေလးျမားမွ်သာ ကိုင္စြဲလာေသာ ရန္သူကိုသာ ကာကြယ္နိုင္သည့္ အေနအထားျဖစ္ေနသည္။ အဂၤလိပ္တို႔နွင့္ နွစ္ႀကိမ္တိုင္တိုင္ စစ္ပြဲႀကီးဆင္ႏြဲ ၿပီးၿပီျဖစ္ေသာ အဂၤလိပ္တို႔၏ အေျမာက္လက္နက္မ်ား၏ အရသာကို ျမည္းစမ္း ၾကည့္ၿပၤီးၿပီ
ျဖစ္ေသာ ျမန္မာတို႔၏ နန္းေတာ္ၿမိဳ႕ရိုးတည္ေဆာက္ပံုသည္ ေရွးရိုးစြဲဟန္သာမ်ား လ်က အင္မတန္ ေခတ္ေနာက္က် ေနသည္ဟု ဆုိရမည္ျဖစ္ေပသည္။ မည္သို႔ဆိုေစ ဤခိုင္မာေသာ စြတ္စြဲခ်က္မ်ားကို ေခ်ဖ်က္လိုပါက ၿမိဳ႕ရိုးေထာင့္တိုင္းကို တူးၾကည့္၍ စံုစမ္းသင့္ေပသည္။ အမွတ္တကယ္ လူသတ္စေတးျခင္း ဟုတ္မဟုတ္ မႏၱေလးေရႊ နန္းေတာ္ႀကီးကို တူးၾကည့္ သင့္သလို အမရပူရ၊ အဝ၊ ေရႊဘို နန္းေတာ္ရာၿမိဳ႕ရိုးမ်ားကိုလည္း တူးေဖာ္ၾကည့္သင့္ပါေၾကာင္း ေရးသားတင္ျပ လုိက္ရပါသည္။

က်ားေပါက္

ထုတ္ႏုတ္- နယ္လွဲ႔ရာဇဝင္ ေဒါက္တာသန္းထြန္း ။



ခ်စ္ေသာ စာဖတ္ပရိသတ္ႀကီးအား အစဥ္သျဖင့္ ေလးစားလွ်က္ 


Sunday, October 30, 2016

ကၽြႏု္ပ္သိေသာ သုိဟန္ဘြား

ကၽြႏု္ပ္သိေသာ သုိဟန္ဘြား
AD- 1526 – 1542 သုိဟန္ဘြား (ေဆဟန္ဖွ) မုိးညွင္းေစာ၀္လုံ၏သား ဟုေျပာလုိက္ လွ်င္ ျမန္မာစာေရး ဆရာတုိ႔က မ်ားေသာအးျဖင့္ အရုိင္းအစုိင္း Full Bloode Savage (ေသြးျပည့္လွ်ံေနတဲ့လူရႈိင္း) ဟု ေရးေလ့ရွိသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မွန္တကယ္ သမုိင္းေလ့လာ ေထာက္ရူရပါလွ်င္ ရွမ္းဘုရင္ သုိဟန္ဘြား သည္ အင္း၀တုိ႔ စုိးစံခ်ိန္ အင္း၀ဘုရင္တို႔၏ ထုံးစံအတုိင္း အင္း၀ပုိင္နက္ရွိ ရဟန္းမ်ားကုိပင့္ကာ ဆြမ္းကပ္ေလသည္။ ထုိအခါ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္ရွိ ရဟန္းေတာ္ စီးေသာ လွည္းမ်ားသည္ အစစ္အေဆး မရွိ ၿမိဳ႕ထဲသုိ႔၀င္ႏုိင္ေလသည္။
သုိဟန္ဘြားကုိ မလုိလားေသာ ပံုကန္သူမ်ားမွ ရဟန္းအျဖစ္ဟန္ေဆာင္က လက္နက္မ်ား သယ္ေဆာင္ လာၿပီး ၿမိဳ႕တြင္းသုိ႔၀င္ကာ ဘုန္းႀကီးက်ာင္းမ်ားတြင္ တည္းေလသည္။ နန္းေတာ္အတြင္းရွိ မိမိတုိ ႔ေသြးေသာက္မ်ားကုိ ဆြမ္းကပ္မည့္ေနရာတြင္ ဓါးမ်ားကုိ ျမဳပ္ထားရန္ ေစခုိင္းေလသည္။ ဆြမ္းကပ္ သည့္ ေန႔တြင္ သုိဟန္ဘြားသည္ အေဆာင္အေယာင္မ်ားျဖင့္ ၾကြာလာၿပီး ရဟန္းမ်ားကုိဆြမ္းကပ္ေလ၏ ထုိအခ်ိန္တြင္ ရဟန္းေယာင္ေဆာင္ထားေသာ ဓါးသမားမ်ားမွ ရုတ္တရက္ ျမဳပ္ထားေသာ ဓါးမ်ားကုိယာက သုိဟန္ဘြား အား လွမ္းခုတ္ေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ ခုတ္မိျဖင္းမရွိဘဲ သုိဟန္ဘြား၏ ကုိယ္ရံေတာ္ တပ္မ်ားမွ ျပန္လည္ခုခံေလရာ ေက်ာင္းတုိက္တြင္ အလုံးလုံး အေထြးေထြးျဖစ္ေလသည္။ ထုိအခါ ရဟန္း စစ္မ်ားလည္း ထုိလုပ္ႀကံပြဲတြင္ နွစ္ဖက္ခုတ္ပြဲေၾကာင့္ အမ်ားအျပား ျပန္လြန္ေတာ္မူေၾကာင္း သိရသည္။ သုိဟန္ဘြားလည္း ေဒါသထြက္က၍ အင္း၀နယ္တြင္းရွိ ေက်ာင္းတုိက္မ်ားအား ၀င္ေရာက္ စစ္ေဆးေစၿပီး ဓါးလက္နက္ေတြ႕ေသာ ေက်ာင္းတုိက္ရွိ ရဟန္းမ်ားကုိ ဖမ္းေစရန္ အမိန္႔ထုတ္ေလသည္။
ထုိအခါ အင္း၀ရွိဖမ္းစီးရမိေသာ ရဟန္းေတာ္ေပါင္း ၁၃၀၀ ေက်ာ္ရွိရာ ၃၆၀ ခန္႔ကုိ သုတ္သင္ခဲ့ေၾကာင္ သိရသသည္။ သုိဟန္ဘြားသည္သာ အမွန္ပင္ မင္းဆုိးမင္းညစ္မွန္ခဲ့ပါလွ်င္ ရဟန္းေတာ္ တပါးမွ်က်န္ႏုိင္ စရာ အေၾကာင္းမရွိႏုိမည္ဟုတ္ဟု ထင္မိပါသည္။

စစ္ဘုရင္ေတြေခတ္က စစ္အႏုိင္ရ မင္းဘုရင္တုိ႔သည္ မိမိထင္သလုိ လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိသည္။ (ျမန္မာရာဇာ၀င္.. ဦးဘသန္း စာအုပ္) တြင္လည္း- သုိဟန္ဘြားသည္ ျပည္ေတာင္ငူတုိ႔ သုိ႔ခ်ီ၍ သိမ္းယူမည္ဟူ မင္းႀကီးရန္ေနာင္ကုိ တုိင္ပင္ရာ မင္းႀကီးရန္ေနာင္လည္း ဤမင္းတုိက္လွ်င္ ျမန္မာႏုိင္ငံဟူ၍ မရွိၿပီ။ ရွမ္းတုိ႔သာ ျမန္မာျပည္ အလုံးကုိအစုိးရေတာ့မည္။ ၾကြင္းသည့္ျမန္မာ ၾကြင္းပါေစဟု အမွတ္ရွိ၍ သုိဟန္ဘြားအား ျပည္၊ ေတာင္ငူတုိ႔ကုိ တုိက္ခုိက္ရန္ မလုိေတာ့ေၾကာင္း။ အင္း၀ကုိ ရေလၿပီးသည္ ကုိ ေန၀့ံမည္မဟုတ္။ အလုိလုိပင္ညြတ္လာၾကလိမ့္ အေၾကာင္းကုိေလွ်ာက္တင္ သည္။ ျပည္မင္း ေတာင္ငူမင္းတုိ႔ သုိ႔လည္း အားမတန္ေသးသည့္ အခါ ေစာ္ဘြားႏွင့္ ခ်စ္ၾကည္ ေလးျမတ္ ရွိေအာင္ ျပဳသင့္ေသးေၾကာင္း အတြင္းစာ ေစလႊတ္သျဖင့္ ျပည္မင္း၊ ေတာင္ငူမင္းတုိ႔ကုိ ပဏၰကာရမ်ား ပုိ႔၍ေစာ္ဘြားႏွင့္ အသင့္အသင့္ ျဖစ္ၾကေလ၏ ေရးထားေၾကာင္းေတြ႔ရသည္။

သုိဟန္ဘြားသည္သာ အမွန္တကယ္ မင္းဆုိးမင္းညစ္ျဖစ္ခဲလွ်င္ မည္သည့္နည္းႏွင့္မဆုိ ေတာင္ငူကုိ ၀င္တုိက္မည္ ရဟန္းအားလုံးကုိ သတ္မည္ ယူဆရပါသည္။ မုိးညွင္းေစာ၀္လုံႏွင့္သား သုိဟန္ဘြားတုိ႔သည္ AD- 1426 – 1439 မုိင္းညွင္းမင္းတရားႀကီး ( မုိးညွင္းသတုိး) တည္ခဲ့ေသာ ေဒသခံရွမ္းနီမ်ားအေခၚ ဘုရားစန္႔ေခါဖိတ္ ေစတီေတာ္အား ျပန္လည္ျပဳျပင္ ေျမသားမ်ားလွဴတန္း ခဲ့ေၾကာင္း မွတ္တမ္းမ်ား အရသိရ သည္။ စန္႔ေခါဖိတ္ေစတီလည္း ယေန႔တုိင္ မုိးညွင္းၿမိဳ႕တြင္ရွိေနပါသည္။

AD- 1044- 1077 အေနာ္ရထာလက္ထက္တြင္ ထူးျခားေသာ နိမိတ္တစ္ခုေတြ႔သျဖင့္ သူ၏ ပုေရာဟိတ္ ေဗဒင္ဆရာမ်ားျဖစ္ေသာ ဟူးရားျဖဴ၊ ဟူးရားညိဳတို႔ကို ေမးျမန္းရာ ေနာင္တြင္ ေပၚမည့္ မင္းေလာင္းသည္ ယခု ပဋိသေႏၶတည္ေနျပီဟု နိမိတ္ဖတ္ျပၾကသည္။ အေနာ္ရထာသည္ သူ၏ ထီးနန္းကို မစြန္႔ခ်င္သျဖင့္ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္မိန္းမအားလုံးကို သတ္ေစသည္။ ထို႔ေနာက္ ကာလအတန္ၾကာတြင္ သတိရ သျဖင့္ ပုေရာဟိတ္တို႔အား ထပ္၍ ေမးျမန္းရာ ပုေရာဟိတ္တို႔က ယခုလ်ွင္ နို႔စို႔အရြယ္ရွိေနျပီဟု ဆိုျပန္ သျဖင့္ နို႔စို႔အရြယ္ကေလးအားလုံးကို သတ္ေစသည္။ ပုေရာဟိတ္တို႔ကို ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ ထပ္၍ ေမးျမန္း ရာ ယခု ႏြားေက်ာင္းသား အရြယ္ရွိေနျပီဟု ဆိုသျဖင့္ ႏြားေက်ာင္းသားအရြယ္အားလုံး ကို သတ္ေစ သည္။ ေနာက္နွစ္အတန္ၾကာတြင္ ထပ္၍ ေမးေသာ အခါ ယခု ရဟန္းျပဳေနၿပီ။ အကယ္၍ နန္းေတာ္တြင္း သို႔ ဆြမ္းဖိတ္ေကြ်းျပီး နန္းသုံးခရားျဖင့္ ေရတိုက္ပါက အာခံတြင္းမွ စက္ေရာင္ထြက္ေသာ သူသည္ မင္းေလာင္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ နန္းေတာ္သို႔ ရဟန္းေတာ္မ်ားကို ပင့္ဖိတ္၍ ဆြမ္းေကြ်းေေသာ အခါ စက္ေရာင္ထြက္သူကို ေတြ႔ရသည္။ ထိုအခါ အေနာ္ရထာက ဟူးရားျဖဴ နွင့္ ဟူးရားညိဳတို႔အား ဤသူသည္ ငါ၏ ထီးနန္းကို သိမ္းပိုက္မည့္သူလားဟု ေမးရာ ဟူးရားတို႔က မဟုတ္။ ေနာင္ မင္းဆက္တစ္ဆက္ေက်ာ္မွ မင္းျဖစ္မည့္သူျဖစ္သည္ဟု ဆိုသျဖင့္ အေနာ္ရထာသည္ စိတ္သက္သာရာရေလသည္။

AD- 1752 – 1760 ဦးေအာင္ေဇယ် (အေလာင္းမင္းတရား) သည္ တတိယ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ကို ထူေထာင္ခဲ့သူ၊ျဖစ္သည္။ ထီးနန္းမစိုးစံခင္ အခ်ိန္က မုဆိုးဖိုရြာ၏ ရြာသူႀကီးျဖစ္ၿပီး ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ကို ထူေထာင္သူ ပထမဆုံးမင္းျဖစ္သည္။ ျမန္မာစာေရးဆရာမ်ားသည္ အေလာင္းဘုရားႏွင့္ ပတ္သက္၍ စစ္တုိက္သည္မ်ားသာ ေရးၾကၿပီး ရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ သတ္ျဖတ္ ခဲ့ေၾကာင္း ဖုံးကြယ္ေလ့ရွိၾကသည္။ ဦးေအာင္ေဇယ်သည္ မြန္ရဟန္း အပါး (၃၀၀၀) ေက်ာ္ကုိ ဆင္နဲ႔နင္း၍ လည္းေကာင္း ကုဋိမွာအလုံပိတ္ၿပီး မီးနဲ႔ရူိ႕၍ သတ္ျဖတ္ခဲ့ေၾကာင့္ မြန္မွတ္တမ္းမ်ားတြင္ရွိေလသည္။

 မည္တုိ႔ျဖစ္ျဖစ္ေစကာမူ ထုိေခတ္ ထုိအခါ အႏုိင္ရ စစ္ဘုရင္တုိ႔သည္ မိမိ၏ အာဏာႏွင့္ပါ၀ါကုိ ထိလာရင္ ေစတလုံးပုိင္ရွင္မ်ားသာျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပရင္း ေခတ္သစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ႀကီးတြင္လည္း ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အေရးေတာ္ပုံ ႏွင့္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး လႈပ္ရွားမူမ်ားတြင္ ရဟန္းေတာ္မ်ား ေသဆုံးခဲ့ရသည္ ကုိေတြ႔ရသည္။ မည္သည့္ေခတ္မဆုိ အာဏာရုိးမွန္လွ်င္ ရဟန္းျပည္သူ ခြဲျခားလိမ့္မည္မဟုတ္ေၾကာင္း ေနာင္းလူငယ္မ်ားေစရန္ တင္ျပအပ္သည္။

က်ားေပါက္ စုစည္းတင္ျပသည္


ခ်စ္ေသာ စာဖတ္ပရိသတ္ႀကီးအား အစဥ္သျဖင့္ ေလးစားလွ်က္ 


Thursday, February 12, 2015

ကမၻာသိတဲ့ ဘြားဘြား ၾကက္ေျခနီ


သွ်မ္းအမ်ဳိးသမီး တဦးျဖစ္တဲ့ ဖေလာရင့္စ္ႏုုိက္တင္ေဂးလ္ ( Florence Nighttingale) ေဒၚခင္အုုန္းျမ ၁၉၆၃ ခုုႏွစ္ ကမၻာ့ၾကက္ေျခနီ ေကာ္မတီက ခ်ီးျမင့္ေသာ ျမန္မာႏုုိင္ငံမွ ပထမဆုုံးဆုုရွင္ လည္းျဖစ္သည္။

ဘြားဘြားဟာ ၾကက္ေျခနီလုုပ္ျခင္လြန္းလုုိ႔ သူမေနထုုိင္ႀကီးျပင္းရာ သွ်မ္းၿမိဳကေတာ္ေဟာင္းျဖစ္တဲ့ မုုိးေကာင္း ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးရဲ႕ .. လူႀကီးေတြအလစ္မွာ အိမ္ေနာက္ေဖးေပါက္ ေလွကားက ဆင္းခဲ့ၿပီး ထင္းပုုံၾကားမွ ၀ွက္ထားတဲ့ ၾကက္ေျခနီ ၀တ္စုုံကေလးယူၿပီး အိမ္ေအာက္ကထြက္ အေပၚထပ္မွ အစ္မကျမင္လုုိ႔ တစ္ခုုခုုနဲ႔ ပစ္လုုိက္ေတာ့ မထိေအာင္ မနည္းေရွာင္တိမ္းၿပီး ထြက္ေျပးခဲ့ရတယ္.. ၾကက္ေျခနီသူနာျပဳ တပ္ဖြဲ႔ သူေတြစုုဖုုိ႔ အခ်ဳိ႕အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ တပ္ဖြဲ႔သူေတြထြက္လာလုုိ႔ ၀မ္းသာအားရျဖစ္ေပမယ့္ အခ်ဳိ႕ကေတာ့ သူတုုိ႔သမီးကုုိ လာမေခၚနဲ႔ မအားဘူးဟုု ေအာ္လုုိက္သံၾကားရေတာ့ ရင္ဆုုိ႔ၿပီးေမာသြားတဲ့ ရက္ေတြလည္း ရွိတယ္လုုိ႔ ဘြားဘြားက ဆုုိပါတယ္..

ဘြားဘြားဟာ အခက္အခဲအမ်ဳိးမ်ုုိးကုုိ ေက်ာ္လႊားခဲ့ရၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ၾကက္ေျခနီအလုုပ္လုုပ္လုုိ႔ အရုုိက္ခံထိေပါင္း မ်ားလာေတာ့ မ်က္ရည္က သက္ေသထူလုုိက္တယ္.. အားမာန္အျပည့္နဲ႔ ေရွ႕လဲ ဒီၾကက္ေျခနီ အလုုပ္လုုပ္မွာပဲဆုုိၿပီး.. သံဓိ႒ာန္ခ်ခဲ့တယ္လုုိ႔ဆုုိပါတယ္.. ေနာက္ပုုိင္း.. မိဖေမာင္ႏွမ်ားကလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လက္ခံလာခဲ့ၾကပါတယ္.. ေနာက္ပုုိင္းဘြားဘြားဟာ အမရွိရာ ပဲခူးၿမိဳ႕သုုိ႔ ေရာက္ရွစဥ္ ၾကက္ေျခနီ သူနာျပဳတပ္ဖြဲ႕ ၀တ္စုုံနဲ႔ စည္းကမ္းေလးေတြ ေလ့လာခဲ့ၿပီး မုုိးေကာင္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ရုုပ္ရွင္ငွားျပလုုိ႔ရတဲ့ ေငြနဲ႔ ၀တ္စုုံေတြခ်ဳပ္ၾကပါေတာ့တယ္..
ဘြားဘြားရဲ႕ ဇာတိ မုုိးေကာင္းၿမိဳ႕ကေလးကေတာ့ သွ်မ္းနီတုုိ႔ရဲ႕ ေရွးေဟာင္းၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္ၿပီး ရတနာ ေက်ာက္စိမ္းေရာင္း အ၀ယ္ၿမိဳ႕ေတာက္ကေလးျဖစ္လုုိ႔ ေရႊ၊ ေငြ၊ တရနာမရွား ေပါမ်ားတဲ့ၿမိဳ႕ေလးလည္းျဖစ္သလုုိ ေဆာင္းတြင္းမွာ ေအးလြန္းလုုိ႔ ေနမင္းႀကီးဟာ ႏွင္းမႈန္ႏွင္းပြင့္ အဆင့္ဆင့္ကုုိ ေဖာက္ထြက္ မလင္းႏုုိင္ရွာဘဲ ငုုပ္လွ်ဳိးလုုိ႔ေနရွာရင္း ဘြားဘြားတုုိ႔ အမ်ဳိးသမီး ၾကက္ေျခနီသူနာျပဳ တပ္ေတြကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေအးေအး ဘယ္ေလာက္ပဲ ခ်မ္းခ်မ္း၊ ႏွင္းေပါက္ေတြၾကားမွ ၾကက္ေျခနီ ၀တ္စုုံအျပည့္အစုုံ၀တ္ၿပီး ေခါင္းကုုိေမာ့ ရင္ကုုိေကာ့ကာ ၾကက္ေျခနီအလံႀကီး လြင့္ထူလွ်က္ ၿမိဳ႕တြင္း မၾကာခဏ လွည့္ၾကရာ ၿမိဳ႕လူထုုကလည္း ရင္သပ္ရူေမာ ျဖစ္ေနာကတာ အားရေက်နပ္မိတယ္လုုိ႔ ဘြားဘြားၾကက္ေျခနီက ဆုုိပါတယ္..

အမ်ဳိးသမီးၾကက္ေျခနီသူနာျပဳတပ္ဖြဲ႕ ဥကၠဌက မုုိးေကာင္းၿမိဳ႕ တရုုတ္တန္းမွ ေက်ာက္စိမ္းကုုန္သည္ ေဒၚစက္ညြန္႔၊ တပ္ဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္က ဘြားဘြား ေဒၚခင္အုုန္းျမနဲ႔ ဘြားဘြား ေဒၚေစာၾကည္တုုိ႔ပဲျဖစ္ပါတယ္.. ဘြားဘြားဟာ သူဖခင္ႀကီးမရွိတဲ့ အခါတုုိင္း ေအာက္လင္းဓါတ္မီးႀကီး ထြန္းၿပီး တ၀ုုန္း၀ုုန္းနဲ႔ ဘယ္ညာ.. ဘယ္ညာ.. ေလ့က်င့္ၾကတာ မိခင္ႀကီးက အိမ္ၿပိဳေတာ့မယ္တားေသာ္လဲ က်င့္ၿမဲက်င့္ေနရာက ဖခင္ႀကီး ျပန္လာသံလဲၾကားေတာ့ အမ်ဳိးသမီးၾကက္ေျခနီ သူနာျပဳတပ္ဖြဲ႕သူေတြ ဟုုိေျပးဒီေျပး ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကုုန္ၾကတာကလဲ ေပ်ာ္စရာပါ…
ဒီလုုိ႔နဲ႔ ဒုုတိယ ကမၻစစ္မီးေတာက္ႀကီးက ျမန္မာျပည္ႀကီးပါ ေလာင္ၿမိဳက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဘြားဘြားတုုိ႔ စတင္ဖြဲ႔စည္းခဲ့တဲ့ အမ်ဳိးသမီးၾကက္ေျခနီ တပ္ကေလးဟာ အေရးပါ အရာေရာက္ခဲ့တဲ့ တပ္ကေလး အျဖစ္တုုိ႔ ေရာက္လာပါေတာ့တယ္.. နာမည္ႀကီး လီဒုုိလမ္းမွ အႏၵိယျပည္သုုိ႔ သြားတဲ့ စစ္ေျပးဒုုကၡသည္မ်ား မုုိးေကာင္းၿမိဳ႕သုုိ ရထားဆုုိက္ခ်ိန္ ေရာက္လာရင္ေတာ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္၊ ဟင္း၊ ပလာတာ၊ေရ ေဆးတုုိ႔ကုုိ အမ်ုုိးသမီးၾကက္ေျခနီ သူနာျပဳတပ္က လွဴဒါန္းၾကပါတယ္.. သစ္ပင္ေအာက္ ဇရပ္မ်ားမွာလဲ စစ္ေဘး ဒုုကၡသည္မ်ား ေနာၾကရပါတယ္.. ထုုိအခ်ိန္က ၀မ္းေရာဂါ ေက်ာက္ေရာဂါ ေတြကလဲ ျဖစ္ပြားေနတာေၾကာင့္..ေဆးရုုံမွာလဲ ဆရာ၀န္ ဆရာမ အလုုပ္သမား မရွိသလုုိ ဘြားဘြားတုုိ႔ရဲ႕ အမ်ုုိးသမီးသူနာျပဳတပ္က ေန႔စဥ္ေဆးရုုံမွာ တာ၀န္ယူရပါတယ္..

ကမၻာစစ္မီးရဲ႕..မညာမတာ.. စက္ေသနတ္သံတြ ဗုုံသံေတြ အေျမာက္သံေတြ တ၀ုုန္း၀ုုန္း တျဗဳန္းျဗဳန္း ျဖစ္ေနေပမယ့္ ဘြားဘြားတုုိ႔ တသုုိက္ကေတာ့.. စစ္အေၾကာင္းလဲ မသိ၊ ေလယာဥ္ပ်ံလဲ ယခင္မျမင္ဖူတဲ့ ငယ္ရြယ္သူေတြျဖစ္လုုိ႔ ေၾကာက္ရမွန္းမသိ၊ လန္႔ရမွန္းမသိ၊ ၾကက္ေျခနီ အလုုပ္လုုပ္ရလွ်င္ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္၊ ဘီအုုိင္ေအ ( BIA ) တပ္ျမန္မာျပည္ကုုိ ၀င္လာၿပီး ဗုုိလ္ဖုုန္းျမင့္တပ္ မုုိးေကာင္းၿမိဳ႕သုုိ႔ ေရာက္လာရာ အမ်ဳိးသမီးၾကက္ေျခနီ သူနာျပဳတက္က မက်န္းမာတဲ့ရဲေဘာ္မ်ားအား ျပဳစုုေပးၾကရပါတယ္။ ဂ်ပန္တပ္ေတြ ၀င္လာၿပီးေနာက္ မုုိးေကာင္း ဦးမန္းေတာင္မွာ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ စစ္ေဆးရုုံႀကီး ဖြင့္လွစ္ရာ အမ်ဳိးသမီး ၾကက္ေျခနီသူနာျပဳတက္က တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရတယ္ ဒီဂ်ပန္ေဆးရုုံႀကီး ဗုုံး စက္ေသနတ္ေၾကာင့္ မီးေလာင္ပ်က္စီးၿပီး ေတာင္ေျခရွိ ၾကက္ေျခနီအလံ လြင့္ထူထားတဲ့ အမ်ဳိးသမီးၾကက္ေျခနီသူနာျပဳ တပ္တန္လ်ားဟာ ေျမေပၚတြင္ ျပားျပား၀ပ္လ်က္ " ဆာယုုိနယယာ" ဟုု ႏႈတ္ဆက္ေန သေယာင္မုုိ႔ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစြာျဖင့္ ေနာက္ဆုုံး ဤေဆးရုုံႀကီးကုုိစြန္႔ခြာခဲ့ပါတယ္….။

ဘြားဘြားက ဖခင္ႀကီးရွိရာ ၾကာအင္းရြာႀကီးကုုိ သြားတုုန္း ပစ္လုုိက္တဲ့ေမာ္တာေၾကာင့္ အခ်ုုိေသ၊ အခ်ုုိ႕ထိခုုိက္ဒဏ္ရာမ်ား ရၾကၿပီး ရြာသားေတြ တိမ္းေရွာင္ရာကုုိ ဖခင္ႀကီးနဲ႔အတူ လုုိက္ပါရင္း လယ္ကြင္းႀကီးေတြကုုိ ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ရြာသစ္ရြာသုုိ႔အသြား အသံမစဲ ပစ္လုုိက္တဲ့ ေမာ္တာ အရွိန္ေတြေၾကာင့္ ဘြားဘြားေခါင္းေပၚ ြရြက္ထားတဲ့ ဂြမ္းစ၊ ပတ္တီးလိပ္ ေဆးပစၥည္းထုုတ္ကေလး လြင့္စင္က်လုုိက္ ျပန္ေကာက္လုုိက္ ၀ပ္လုုိက္သြားလုုိက္ ဒဏ္ရာရတဲ့သူေတြ ေတြ႔လုုိက္ ေဆးထည့္ေပးလုုိက္နဲ႔လုုပ္ေနရာ အမ်ဳိးေတြက နင္းေနရစ္ ေသရစ္ေတာ့လုုိ႔ ေျပာလုုိ႔ ေရွ႕မွသြားသူမ်ားကုုိ အမီလုုိက္ခဲ့ရတယ္လုုိ႔ ဘြားဘြားဆုုိပါတယ္. ဒီလုုိနဲ႔ ညအခ်ိန္ ရြာသစ္ရြာေရာက္ေတာ့ ရြာထဲမ၀င္ရဲဘဲ ရြာစပ္က လယ္တဲမွာ အိပ္ခဲ့ၾကပါတယ္..။

ဘြားဘြားရယ္ ဘြားဘြားေဒၚေစာၾကည္ရယ္ သူနာျပဳတာ၀န္မ်ား ဆက္လက္ ထမ္းေဆာင္လွ်က္ မရပ္မနားခ်တဲ့ ဗုုံး စက္ေသနတ္သံ နာခံကာ ေဘးကင္းၾကပါေစဟုု ဆုုေတာင္လ်က္ ၀မ္းနည္းစြာ ေဆးရုုံႀကီးကုုိ ခတၱစြန္႔ခြာရင္း လြယ္ေလာရြာအနီးရွိ ေခ်ာင္းတစ္ဖက္ကမ္းမွ အမုုိးမပါ အကာမပါတဲ့ မီးရထားကုုိ ညအခ်ိန္ ဘြားဘြားစီးနင္း လုုိက္ပါခဲ့ပါေတာ့တယ္.. ပင္းေဘာရြာကေလးကုုိ ရထားဆုုိက္ေရာက္ၿပီ ဆုုိတာနဲ႔ စစ္ေေဘးဒဏ္ေၾကာင့္ ကြဲကြာသြားတဲ့ မိခင္ႀကီးနဲ႔ တူမအား လုုိက္ရွာေဖြဖုုိ႔ အေမွာင္ထုုထဲမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ ေတြ႔ရာစပါးတဲမွာ ဖခင္ႀကီးက အိပ္မယ္ဆုုိေတာ့ ဘြားဘြားနဲ႔ ညီမေတာ္စပ္သူေတြက စပါးပုုတ္ႀကီးထဲ ၀င္အိပ္ခဲ့ရတယ္.. နံနက္အာရုုဏ္က်င္းလုုိ႔ အလင္းလုုလုု ခရီးထြက္ခဲ့ရာ လမ္းခရီးမွာ ရြာသူႀကီးနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ လွည္းနဲ႔မိန္းခြမ္းမွ စစ္ေဘးဒုုကၡသည္ စခန္းသုုိ႔ ပုုိ႔ေပးခဲ့ပါတယ္.. ဒီခန္းမွာေတာ့ လူတစ္ထာင္ခန္႔ေလာက္ရွိၿပီး ဘြားဘြားခမ်ာ ၾကက္ေျခနီသူနာျပဳ အလုုပ္ကုုိ ဆက္လုုပ္ရျပန္ပါေတာ့တယ္…

ဒီလုုိနဲ႔ ဘြားဘြားအတြက္ မေမ့ႏုုိင္တဲ့ေန႔ တေန႔ကုုိ ေရာက္လာပါေတာ့တယ္.. အဲ့ဒီေန႔ကေတာ့ ကြဲကြာသြားတဲ့ မိခင္နဲ႔တူမတုုိ႔ျပန္ဆုုံရၿပီး ၀မ္းသာလုုိ႔ မဆုုံးျဖစ္ေနပါတယ္.. ဘြားဘြားတုုိ႔ မိသားစုုေနရတဲ့ လူသူကင္း သီးသန္႔တဲကေလးက တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းကေလး ေဘးမွာ ၀ါးပင္၊ သစ္ပင္ႀကီးငယ္ အုုပ္မုုိးၿပီး ပတ္ပတ္လည္ ထူထက္ေနေတာ့ ေလယာဥ္သံ ၾကားေနေပမယ့္ မျမင္မေတြ႔ရဘဲ စိတ္ေအးၾကည္ႏူး စရာေလးပါ.. ဒီစခန္းမွာ ႏွစ္လၾကာျမင့္စြာ ေနရလိမ့္မယ္လုုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားေပမယ့္ ေနာက္ဆုုံးဒီစခန္းမွ လွည္းအစီး (၈၀) ခန္႔နဲ႔ စခန္းရွိ လူေတြ အားလုုံး ထြက္ခြာလာခဲ့ရပါေတာ့တယ္..။ ရွည္လ်ားလွတဲ့ ခရီးၾကမ္းမုုိ႔ လမ္းခရီးမွာ ဖ်ားနာသူေတြ မလုုိက္ႏုုိင္သူေတြ ေသတဲ့လူေတြ ရဲ႕ မိသားစုုမ်ား က်န္ရစ္ခဲ့ေတြအစုုံေပါ့ မိခင္ႀကီးကုုိေတြ႔လုုိ႔ ၀မ္းသာခဲ့ရေပမဲ့ ဘြားဘြားရဲ႕ ဖခင္ႀကီးကေတာ့ မုုိးညွင္းၿမိဳ႕ သဲႀကီးကုုန္းေက်းရြာ ၀ါးရုုံပင္ေအာက္ ဗုုံးက်င္းအေပၚမွာ ဗုုံးက်ရာကြယ္လြန္ အနိစၥေရာက္ခဲ့ပါတယ္.. ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစရာ မ်က္ရည္စေတြနဲ႔ ေရွးခရီးသုုိ႔ ဘြားဘြားတုုိ႔ အားခဲ့လွ်က္ေပါ့.. ဒီလုုိနဲ႔ အင္းေတာ္ အေရာက္မွာ လွည္းငါးစီးနဲ႔ လူအနည္းငယ္သာ က်န္ပါေတာ့တယ္..

အင္းေတာ္ရဲ႕ တဖက္ကမ္း နန္းကင္ရြာမွာေတာ့ ဗမာ့ကာကြယ္ေရးတပ္မေတာ္ ေဆးရုုံက ေဆးမွဴးဗုုိလ္ေအာင္ညိမ္း တည္ရွိေနတာျဖစ္ပါတယ္ အင္းေတာ္ေရာက္ေတာ့ ဘြားဘြားလဲ ၾကက္ေျခနီသူနာျပဳဘ၀ကေန သူနာျပဳဆရာမေလး ဘ၀ကုုိ ေရာက္ရွိလာပါေတာ့တယ္.. ဒီလုုိနဲ႔ ဘြားဘြားဟာ အင္းေတာ္မွာ မဲဇာ .. မဲဇာမွ ေကာလင္း ေကာလင္းမွ တဆင့္ ပဲခူးၿမိဳ႕ေရာက္ေတာ့ ပဲခူးၿမိဳ႕ မွာရွိတဲ့ ဗမာ့ကာကြယ္ေရး တပ္္မေတာ္စံျပေဆးရုုံမွ သူနာျပဳဆရာကေလးျဖစ္ ထမ္းေဆာင္ရာ ေဆးမွဴးက ဗုုိလ္ႀကီးယုုတ္ထရံျဖစ္ပါတယ္..။

၁၉၄၅ ခုုႏွစ္ မတ္လ ( ၂၇) ရက္ေန႔ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ရး တုုိင္း (၄) ေဆးတပ္ဖြဲ႔မွာ ဘြားဘြားပါ၀င္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရပါတယ္.. ဘြားဘြားဟာ လူနာေတြ ၀ွက္ေပးရ၊ လုုိရာခရီး လႊတ္ေပးရ စတာေတြ ေဆာက္ရြက္ၿပီး ေနာက္ဆုုံး ေလွနဲ႔ တံခြန္တုုိင္ရြာကေလးသုုိ႔ ထြက္ခြာၿပီး ဘုုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ သူႀကီးအကူအညီနဲ႔ ျမန္မာ့ေဆးဆရာနဲ႔ အတူ ေဆးခန္းဖြင့္လွစ္ၿပီး တံခြန္တုုိင္ရြာနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ရြာမွ နာမက်န္း ထိခုုိက္ဒဏ္ရာရသူမ်ားကုုိ ျပဳုုစုုကုုသေနရင္း တေန႔မွာေတာ့ အမွတ္မထင္ ဗုုိလ္ႀကီးယုုတ္ထရံက ဆက္သား လႊတ္ေခၚသျဖင့္ ေရႊေအာင္ရုုိး တပ္္မေတာ္ေဆးရုုံမွာ သူနာျပဳ ဆရာမေလး တာ၀န္ကုုိ ိဆက္လက္ ထမ္းေဆာင္ရျပန္ပါတယ္.. ဒီေဆးရုုံေလးမွာ လက္ဆြဲမွန္မီးအိမ္ငယ္ ႏွစ္လုုံးသာရွိလုုိ႔ မီးအိမ္ငယ္တစ္လုုံးကုုိ ဘြားဘြားအေဖၚျပဳၿပီး ညစဥ္ လူနာမ်ားရွိရာ ဘုုန္းႀကီးေက်ာင္း ဇရပ္ေလးကုုိ သြားေရာက္ျပဳစုုခဲ့ရတာ္ဟာ ဂ်ပန္ေတြလက္နက္ခ်လုုိ႔ စစ္ႀကီးၿပီးဆုုံးသည့္ အထိပဲျဖစ္ပါတယ္..။

ဘြားဘြားဟာ စစ္ႀကီးၿပီးလုုိ႔ သင္တန္းတက္ရာ သားဖြားဆရာမ မေအာင္တာနဲ႔ က်န္းမာေရး ဆရာမ သင္တန္းတက္ေနစဥ္ အင္းစိန္တုုိက္ပြဲေၾကာင့္ ပညာေရးကုုိစြန္႔ခြာခဲ့ရၿပီး ေရွ႕တန္းစစ္မ်က္ႏွာ ေဆးရုုံ (၁) မွာ ေစတနာ၀န္ထမ္း ဆရာမ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ ခဲ့ရျပန္ပါတယ္..ၿငိမ္းေအးကာလေရာက္မွ ပညာဆက္သင္လုုိ႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီး မဂၤလာဒုုံ စစ္ေဆးရုုံႀကီး အမွတ္ (၇) သူနာလက္ခံေရးတပ္ အမွတ္ (၇) တပ္နယ္ေဆးရုုံနဲ႔ အမွတ္ (၂) တပ္မေတာ္ေဆးရုုံမွာ ဆရာမ စစၥတာ၊ ဆဆရာမမွဴး၊ ဒုုတိယဗုုိလ္မွဴးမွ ဗုုိလ္မွဴး အဆင့္ထိ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရၿပီးေနာက္ အၿငိမ္းစားယူခဲ့ပါေတာ့သည္။

ဘြားဘြားဟာ သူမ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ဆုုတံဆိပ္ေတြကုုိလည္း ရရွိခဲ့ပါတယ္လုုိ႔ ဆုုိပါတယ္..
(၁).. ၁၉၄၅ ခုုႏွစ္၊ စစ္ေသနာပတိႀကီး၏ အေရးေေတာ္ပုုံ ဂုုဏ္ထူးေဆာင္ လက္္မွတ္
(၂).. ၁၉၆၁ ခုုႏွစ္၊ ေမာ္ကြန္း၀င္ (ဒုုတိယ အဆင့္)
(၃).. လြတ္လပ္ေရး စည္းရုုံးမႈတံဆိပ္
(၄).. လြတ္ေျမာက္ေရးတံဆိပ္
(၅).. ၁၉၆၃ ခုုႏွစ္၊ ကမၻ႔ာၾကက္ေျခနီအသင္းခ်ဳပ္မွ ခ်ီးျမင့္ေသာ ေဖာရင့္စ္ ႏုုိင္တင္ေဂးလ္ဆုုတံဆိပ္၊
(၆).. ၁၉၈၃ ခုုႏွစ္၊ စစ္မႈထမ္းေကာင္းတံဆိပ္
(၇).. ျပည္ပရန္ႏွိမ္ တံဆိပ္
(၈).. ျပည္သူ႔စစ္တုုိက္ပြဲ၀င္ တံဆိပ္
(၉).. ၁၉၉၉ ခုုႏွစ္၊ ၾကက္ေျခနီ သူနာျပဳတပ္ဖြဲ႔၀င္ ဂုုဏ္ထူးေဆာင္တံဆိပ္တုုိ႔ ရွိခဲ့သည္။
ေလာကႀကီးမွာဂုုဏ္ ပါ၀ါ၊ ဓန၊ လွပတဲ့ ရုုပ္အဆင္းသ႑န္ထက္ စိတ္ေကာင္းေစတနာေတြ ေရာင္ျပန္ဟပ္ အက်ဳိးေပးခဲ့ရမွာမလြဲေပ ဆုုိတာ ဘြားဘြားသွ်မ္းနီ ၾကက္ေျခနီက လက္ေတြ႔ျဖစ္ပါေၾကာင္း တင္ျပလုုိက္ပါသည္။

ဘြားဘြားသည္ မုုိးေကာင္းမွာႀကီးခဲ့ရၿပီး စစ္ႀကီးအတြင္းမွာေတာ့ ေျပးရင္းလြားရင္ ေဆးကုုရင္းေပါ့ ဘြားဘြားကုုိေတာ့ အဖေရွ႕ေနႀကီး ဦးဦးေဖ အမိေဒၚခင္တုုိ႔မွ ၁၂၈၄ ခုုႏွဏ္ သီတင္းကၽြန္လျပည့္ေက်ာ္ ၁၁ ရက္ (၁၉၂၂ ခုုႏွစ္ ေအာက္တုုိဘာ ၁၆ ရက္) သွ်မ္းျပည္နယ္ ေျမာက္ပုုိင္း နမၼတူၿမိဳ႕တြင္ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ဘြားဘြားဟာ အသက္ ( ၉၂) ႏွစ္ မုုိးေကာင္းၿမိုု႕နယ္အသင္း (ရန္ကုုန္) နာယက ၂၉ .၁၁.၂၀၀၉ ရက္ နံနက္ ၁၀ နာရီ တြင္ အမွတ္ (၁) တပ္မေတာ္ေဆးရုုံႀကီးမွာ အမ်ဳိးသားတာ၀န္္မ်ားကုုိ ေသဆုုံးခ်ိန္ထိ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူ တေယာက္မုုိ႔ ဘြားဘြားေကာင္းရာသုုဂတိလားပါေစ.. ဒီေန႔ဘြားဘြား အတုုယူၾကရန္ သွ်မ္းလူငယ္အေပါင္းတုုိ႔အား တင္ျပလုုိက္ရပါသည္။

တုုိင္းက်ဳိးျပည္ျပဳသယ္ပုုိးခဲ့ၾကေသာ သွ်မ္းနီသူရဲေကာင္းမ်ားသည္.. ေခတ္အဆက္ဆက္ ဒုုနဲ႔ေဒးရွိခဲ့သလုုိ သက္ဆုုိင္ရာသွ်မ္းနီေဒသအလုုိက္ ႏုုိင္ငံေတာ္ေမာ္ကြန္း၀င္ ပထမအဆင့္ (၇) ဦး၊ ဒုုတိယအဆင့္ (၃၅) ဦး၊ တတိယ အဆင့္ (၂၆) ဦးတုုိ႔ေၾကာင္း တုုိင္းရင္းသားညီေနာင္ အေပါင္းသိေစလုုိပါသည္။

ထုုတ္ႏုုတ္- နန္႔ေကာင္ျမစ္လြင္ျပင္..

ခ်စ္ေသာ စာဖတ္ပရိသတ္ႀကီးအား အစဥ္သျဖင့္ ေလးစားလွ်က္  





Saturday, October 4, 2014

မွန္ကင္းေတာင္က က်ားဟိန္းသံ

ကတၱီပါဖိနပ္စီး ေရႊထီးလည္းေဆာင္းခဲ့ဘူးသည္ အပုုိင္း (၄)

စ၀္ဖွ၀မ္းေဆ.. ၀န္းသုုိေစာ္ဘြား ၀စ္ေအာင္ျမတ္တံဆိပ္ခတ္ မႈရင္းလက္ေရးေတာ္

ျမဴႏွင္းေဖြးေဖြး ေဆာင္းေအးေအးမွာ မွန္ကင္းေတာင္ေျခႏွင္းေတြေ၀ေနဆဲေပါ့.. မကြဲတကြဲႏွင္းထုုရဲ႕ၾကားမွာ ေက်ာက္ရုုပ္ပမာ တုုံလႈပ္ျခင္းမရွိ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုုပ္ကုုိင္ထားၾကတဲ့ ဓါး၊ လွံ၊ ဒူးေလး၊ တူမီး မီးေပါက္လက္မ်ားနဲ႔ သွ်မ္းနီတသုုိက္ တပ္စြဲထားရာ မွန္ကင္းေတာင္ေၾကာ တေနရာမွာေပါ့ ...

အခ်ိန္ရယ္က ၁၂၅၂ ခုုႏွစ္ ၁၈၉၁ ေဖေဖၚ၀ါရီလ.. အာရုုံမေသာက္မီ နင္းေပါက္တုုိ႔ၾကားမွာ  လႈပ္ရွားမႈဆုုိလုုိ႔ ျမဴႏွင္းေဖြးေဖြးေတြက်ေနတာကလြဲလုုိ႔ သိပ္စိတ္ၿငိမ္သက္လွ်က္ရွိေနသည္။  သူ႔ကၽြန္မခံလုုိတဲ့ ေရွ႕ေျပးေတာ္လွန္ေရးသမားႀကီး စ၀္ဖွ၀မ္းေဆ စ၀္ေအာင္ျမတ္ရဲ႕.. လက္နက္ကုုိင္ တုုိင္းရင္းသားသွ်မ္းနီတပ္ႀကီး သတိႀကီးစြာေစာင့္ဆုုိင္းေနၾကေပမဲ့ နံနံပုုိင္းနင္းကြဲခ်ိန္ထိ ထူးျခားမႈမရွိေသးေပ..

ေကာ္လင္းၿမိဳ႕မွေန၍ ခၽြန္းေတာင္ၿမိဳ႕အုုပ္မင္းႏွင့္ အခြန္၀န္မင္း ဦးစံတုုိ႔ထဲမွ အေထာက္ေတာ္ေရာက္ရွိလာၿပီးေနာက္။ ထုုိအေထာက္ေတာ္မ်ားက ခၽြန္းေတာင္းၿမိုု႕အုုပ္မင္းႏွင့္ အခြန္၀န္မင္း ဦးစံတုုိ႔ ၀န္သုုိေစာ္ဘြားစ၀္ေအာင္ျမတ္ႏွင့္ ၿမိဳ႕ျပင္တေနရာ၌ ေတြ႔ဆုုံေဆြးေႏြးလုုိပါေသာေၾကာင္း ေျပာၾကားလာျခင္းေၾကာင့္ မွန္းကင္းေတာင္တြင္ သွ်မ္းနီတပ္ႀကီးေခတၱအေျခခ်ကာ တပ္စြဲလွ်က္ရွိတဲ့ မွန္ကင္းေတာင္တုုိ႔ ခ်ိန္းဆုုိလုုိက္ေလသည္။

အေၾကာင္းမႈကာ.. အဂၤလိပ္တုုိ႔သည္ ၁၂၄၈ ခုု ၀ါဆုုိ ( ၁၈၈၆ ခုု ဇူလႈိင္) လမွ ၁၂၅၂ ခုု တပုုိ႔တြဲ ( ၁၈၉၁ ခုု ဇန္န၀ါရီ) လအထိ ၄ ႏွစ္ခြဲမွ် စစ္ေအးတုုိက္ပြဲအသြင္ ေဆာင္ခဲ့ေသာ္ လည္း တခါတရံ ၀န္းသုုိေစာ္ဘြား စ၀္ေအာင္ျမတ္၏ ဖမမည္းေတာ္ မုုိးေကာင္းၿမိဳ႕၀န္ စ၀္ေရႊသား၏ နယ္ခ်ဲ႕က်ဳးေက်ာ္စစ္ တားဆီးေရး တပ္ဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ အဂၤလိပ္တပ္ဖြဲ႔မ်ား၏ အႀကိမ္းႀကိမ္တုုိက္ပြဲငယ္မ်ား ျဖစ္ပြားလွ်က္ရွိသည္။ 
၁၂၅၀ ျပည့္ နယုုန္လဆန္း ၁၁ ရက္ ( ၂၀. ၅ ၁၈၈၈ )ေန႔တြင္ ဗုုိလ္ဘုုိးေစာ ဦးေဆာင္ခဲ့ေသာ သမုုိင္း၀င္ မုုိးေကာင္းတုုိက္ပြဲသည္၎၊  မုုိးညွင္းေစာ္ဘြား ဘြဲ႔ခံ စ၀္ဘုုိးသိန္းတုုိ႔၏ ပုုံကန္မႈတုုိ႔တြင္ စ၀္ေရႊသားအေနာက္က ပံ့ပုုိးကူညီခဲ့သည္ဟုု အဂၤလိပ္တုုိ႔က ယုုံၾကည္သည္။ ေခ်ာင္းခြမင္းသားဟုု ေခၚေသာ ထိပ္တင္ေစာရန္ပုုိင္၏ ပုုန္ကန္မႈတြင္ အားေပးသည္ဟုုဆုုိ၍ ၀န္းသုုိေစာ္ဘြား စ၀္ေအာင္ျမတ္၏ ဖမည္းေတာ္ မုုိးေကာင္းၿမိဳ႕၀န္ စ၀္ေရႊသားအား ဖမ္းဆီးရန္  အဂၤလိပ္အစုုိးရတုုိ႔က အမိန္႔ထုုတ္ေလေတာ့သည္။

အဂၤလိပ္မင္း စစ္ဗုုိလ္တုုိ႔သည္ ေနာက္ဆုုံးတြင္ ၀န္းသုုိၿမိဳ႕ကုုိလည္း မတုုိက္ခုုိက္ေသးဘဲ အလြယ္တကူႏွင့္ ၀န္းသုုိေစာ္ဘြား ၀င္ေရာက္လာပါက လက္ခံရန္ စကားကမ္းပုုံမွာ ကန္း၀န္မင္းႀကီးမွ တဆင့္ပင္ျဖစ္သည္။ ကင္း၀န္မင္းႀကီးသာ ၀န္းသုုိၿမိုု႕သုုိ႔ သြားေရာက္၍ ၀န္းသုုိေစာ္ဘြားႀကီး စ၀္ေအာင္ျမတ္ႏွင့္ ေစာ္ဘြားခမည္းေတာ္ မုုိးေကာင္းၿမိဳ႕၀န္ စ၀္ေရႊသားတုုိ႔အား ေဖ်ာင္းဖ်နားခ်ေျပာဆုုိပါက ဘယ္နည္းႏွင့္မဆုုိ ေအာင္ျမင္ႏုုိင္သည္၊  ၀န္းသုုိေစာ္ဘြားႀကီးသာ အဂၤလိပ္ မင္းလက္ေအာက္သုုိ႔ ၀င္လာပါက အျခားနယ္မ်ားတြင္ ေတာ္လွန္ပန္ကန္ေနၾကေသာ ေစာ္ဘြားမ်ားႏွင့္ မင္းသားမ်ားလည္း စံနမႈနာထား၍ ၀င္ေရာက္လာဖြယ္ရွိသည္ဟုု ေျပာေလသည္။

ဤတြင္ ကန္း၀န္မင္းႀကီးက "ေကာင္းၿပီ..  ဒီလုုိဆုုိရင္ ငါကုုိယ္တုုိင္ သြားေရာက္ ေစ့စပ္ေပးမယ္.. အကယ္၍ ၀န္းသုုိေစာ္ဘြား ၀င္ေရာက္လာပါက ေစာ္ဘြားရာထူးကုုိ ဆက္လက္ခံခြင့္ျပဳရမယ္.. ၀န္းသုုိေစာ္ဘြား လုုပ္ကုုိင္လ်က္ရွိတဲ့ လုုပ္ငန္းမ်ားကုုိလည္း အေႏွာင့္အယွက္ မျပဳရ အာမခံရမည္ " ဟုုဆုုိသျဖင့္ အဂၤလိပ္မင္း၏ ကုုိယ္စားလွယ္တုုိ႔က ေကာင္းပါၿပီဟုုဆုုိကာ ကင္း၀န္မင္းႀကီး၏ ဆႏၵအတုုိင္း ျဖစ္ေစရမည္ဟုု ၀န္ခံကတိေပးေလသည္။ 
ထုုိ႔ေနာက္ ကင္း၀န္မင္းႀကီးသည္ ေရႊဘုုိမွတဆင့္ ၀န္းသုုိသုုိ႔ေရာက္လာခဲ့သည္။  သုုိ႔ေသာ္ ၀န္းသုုိေစာ္ဘြားမွာ ဖမည္းေတာ္ မုုိးေကာင္းၿမိဳ႕၀န္ စ၀္ေရႊသားထံသုုိ႔ ေရာက္လ်က္ရွိေနကာ မေတြ႔လုုိရေပ။ သုုိ႔ပါေသာေၾကာင့္ ကင္း၀န္မင္းႀကီးက "  ၀န္းသုုိေစာ္ဘြား ေမာင္ေအာင္ျမတ္ ငါေရာက္မယ္မွန္းသိရက္သားနဲ႔ လာမေတြ႔ဘူး။ တကယ္ဆုုိရင္ ငါကေရႊဘုုိၿမိဳ႕ေျမာက္ဖက္ က်တဲ့ နယ္အကုုန္ကုုိ ၀န္းသုုိေစာ္ဘြားအအုုပ္ခ်ဳပ္ နယ္ထဲေရာက္ေအာင္ လုုပ္ေပးႏုုိင္တဲ့ အာဏာရွိတာ။ အခုုေတာ့ ငါ့စိတ္ကူူးထားတာေတြဟာ အလဟသျဖစ္ကုုန္တာဘဲ " ဟုုေျပာဆုုိကာ စ၀္ေအာင္ျမတ္ႏွင့္မေတြ႔ရပဲ မႏၱေလးသုုိ႔ျပန္လာခဲ့ေလသည္။

အဂၤလိပ္တုုိ႔သည္ ဇြဲမေလွ်ာ့ေသးပဲ ၀န္းသုုိဆရာေတာ္ ဦးဂုုဏမွတဆင့္ ေစ့စပ္ျပန္ေလသည္။ ဆရာေတာက စ၀္ေအာင္ျမတ္၏ ငယ္ဆရာလည္းျဖစ္ နယ္သူနယ္သားတုုိ႔၏ ရုုိေသေလးစားခ်င္းခံရေသာ ဆရာေတာ္လည္းျဖစ္တာေၾကာင့္ ခ်ဥ္းကပ္ခုုိင္းရာ ဆရာေတာ္က ေမာင္ေအာင္ျမတ္သားအဖ ကုုလားစစ္တပ္ကုုိ ခံတုုိက္ေနလုုိ႔ႏုုိင္မွာ မဟုုတ္ဘူး… သူတုုိ႔မွာလူလည္းမ်ားတယ္။ ခဲ့ယမ္းမီးေက်ာက္လဲေပါတယ္ အခုုကတည္းက သူတုုိ႔ႏွင့္ေပါင္းလုုိက္ရင္ အိျႏၵလဲရတယ္၊ ကုုိယ့္ဂုုဏ္ထူး ရာထူးအတုုိင္းႏွင့္လဲေနရမယ္ စိတ္ကူးမလြဲႏွင့္ဟုု မိန္႔ၾကားခဲ့ေလသည္။ ထုုိအခါ စ၀္ေအာင္ျမတ္က " မွန္လွပါဘုုရား ဆရာေတာ္မိန္႔ၾကားတဲ့ စကားမ်ားဟာ မွန္ပါတယ္ ဒါေပမဲ့ တျပည့္ေတာ္တုုိ႔မွာ တပါးကၽြန္သာျဖစ္လုုိပါတယ္ နစ္ပါးကၽြန္မျဖစ္လုုိေတာ့ပါ ေနာက္ဆုုံး စည္းစိမ္ပ်က္စီး ရသည့္အထိ တျပည့္ေတာ္တုုိ႔သည္ ကုုလာမင္းကုုိ တုုိက္ခုုိက္ပါမည္ ကုုလာမင္းေပးမည့္ စည္းစိမ္ကုုိလည္း မမက္ေမာပါ.. ကုုလားမင္းက မတုုိက္ခုုိက္ ရန္မျပဳဘဲေနလ်င္ေနပါေစ.. တပည့္ေတာ္တုုိ႔ေတာ့ အင္အားရွိလာတဲ့တေန႔ မႏၱေလးကုုိ တုုိက္ခုုိက္ယူ ပါမည္ဟုု ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ " ဆရာေတာ္ ဦးဂုုဏမွာလည္း ေစ့စပ္ေပရန္ကိစၥ လက္ေလွ်ာ့ လုုိက္ေလေတာ့သည္။

ေနာက္ဆုုံးေတာ့ အဂၤလိပ္မင္းက မႏၱေလးေနျပည္ေတာ္မွ ခၽြန္းေတာင္ၿမိဳ႕အုုပ္မင္းႏွင့္ အခြန္၀န္မင္းဦးစံတုုိ႔အား စစ္တပ္တစ္တပ္ႏွင့္အတူ ေစလႊတ္လုုိက္ေလၿပီး ၀န္းသုုိေစာ္ဘြား စ၀္ေအာင္ျမတ္ႏွင့္ ေဆြ႔ဆုုံလွ်င္ ပထမ အဂၤလိမ္မင္းတုုိ႔ လက္ေအာက္သုုိ႔ ၀င္မ၀င္၊ မုုိးညွင္းမွ မုုိးညွင္းေစာ္ဘြား ဘြဲ႕ခံ စ၀္ဘုုိးသိန္းအား ဖမ္းေပးႏုုိင္ မဖမ္းေပးႏုုိင္စသည့္အခ်က္မ်ားကုုိလည္း မွားၾကားလုုိက္ေလသည္။ ထုုိအခါ ၀န္းသုုိေစာ္ဘြား စ၀္ေအာင္ျမတ္က.. " ဒီလုုိဆုုိရင္ ၿမိဳ႕အုုပ္မင္းႏွင့္ အခြန္၀န္မင္းကုုိ က်ဳပ္မေတြ႔ဆုုံစရာအေၾကာင္းမွရွိ ေတြ႔ဆုုံပါမည္ … က်ုုပ္က မွန္ကင္းေတာင္မွာေတြ႔ဆုုံလုုိတယ္" ဟုုဆုုိကာ မွန္ကင္းေတာင္ ၌ စခန္းခ်က ေစာင့္ေနေလသည္။

မွန္ကင္းေတာင္၌ ေစာင့္ဆုုိင္းလ်က္ရွိစဥ္ တေန႔၌ ၀န္းသုုိေစာ္ဘြား စ၀္ေအာင္ျမတ္ ေနခင္းဖက္တြင္ ေခတၱအိပ္စက္လ်က္ ရွိရာမွ ေသနတ္သံမ်ား ရုုတ္တရက္ ေပၚထြက္လာသျဖင့္ လန္႔ႏုုိးလာေလသည္။ ဤတြင္ မိမိ၏ ေသနတ္တုုိ႔ကုုိ ကဗ်ာကရာဆြဲယူ၍ တပည့္မ်ားအား- " ေဟ့ငါက မပစ္ခတ္ရလုုိ႔ အမိန္႔ေပးထားလ်က္ကနဲ႔ ဘာလုုိ႔ပစ္ၾကခတ္ၾကရတာလဲ " ဟုုေဒါသထြက္ကာ ေသနတ္ႏွင့္ ႏွစ္ခ်က္သုုံးခ်က္မွ် လွမ္း၍ပစ္ေဖါက္ေအာ္ေငါက္လုုိက္ရာ.. ေနက္ဆုုံးတပည့္မ်ားက မိမိတုုိ႔သည္ ေစာ္ဘြားႀကီး အိပ္ေပ်ာ္ေနခုုိက္ ေတာင္ေအာက္မွ ေစာင့္ဆုုိင္းေနၾကရာ အဂၤလိပ္စစ္သားမ်ား၊ ကုုလားစစ္သားမ်ားကုုိ ျမင္ရသျဖင့္ အဂၤလိပ္အစုုိးရ၏ ကုုိယ္စားလွယ္တုုိ႔သည္ ပရိယာယ္သုုံး၍ ေစာ္ဘြားႀကီးအား ညွိႏုုိင္းေတြ႔ဆုုံရန္ဟုုဆုုိေပမဲ့လည္း.. ဖမ္းဆီးရန္လာျခင္းပင္ျဖစ္ရမည္ဟုု တထစ္ခ်ယုုံၾကည္၍ ပစ္ခတ္ၾကျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သံေတာ္ဦးတင္ရာ.. ေနာက္ဆုုံး၌ ေစာ္ဘြားႀကီးသည္လည္း ေနာက္မဆုုတ္ေတာ့ဘဲ အဂၤလိပ္စစ္တပ္အား တုုိက္ခုုိက္ေလေတာ့သည္။




နယ္ခ်ဲ႔အဂၤလိပ္ေတာ္လွန္ေရး တုုိက္ပြဲမ်ားတြင္ ၀န္းသုုိေစာ္ဘြား စ၀္ေအာင္ျမတ္၏ ေသြးေသာက္ သွ်မ္းနီတပ္သားႀကီးမ်ား ၀တ္ဆင္ခဲ့ေသာ စစ္အက်ီၤ ေရွ႕ေနာက္

ထုုိစစ္ပြဲသည္ ၀န္းသုုိေစာ္ဘြာ စစ္ေအာင္ျမတ္၏ သွွ်မ္းနီတုုိင္းရင္းသား ေတာ္လွန္ေရး တပ္ႀကီးနွင့္ အဂၤလိပ္တုုိ႔၏ ပထဦးဆုုံးေသာ တုုိက္ပြဲပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ အဆုုိပါ မန္ကင္းေတာင္ တုုိက္ပြဲတြင္ က်ဆုုံးသာ အဂၤလိပ္စစ္သားမ်ားအား  အမွတ္အသားအျဖစ္ အဂၤလိပ္တုုိ႔က ကၽြန္းတုုိင္ႀကီး တတုုိင္စုုိက္ထူ ထားလွ်က္ရွိေလသည္။ အဂၤလိပ္စစ္တပ္မ်ားမွာ နယ္ေျမေဒသ၏ အေျခအေနကုုိ ေကာင္းစြာသိသူမ်ား မဟုုတ္သလုုိ ၀န္းသုုိေစာ္ဘြားႏွင့္ ေတြ႔ဆုုံညွိႏုုိင္းမည္ဟုု ဆုုိကာ ပရိယာယ္သုုံး ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ဖမ္းမည့္ အႀကံအစီ ပ်က္ျပားသြားေသာေၾကာင့္ ဆုတ္ခြာသြားၾကေလသည္။

ဆုုတ္ခြာသြားေသာ အဂၤလိပ္စစ္တပ္ေနာက္သုုိ႔ ၀န္းသုုိေစာ္ဘြားတပ္မ်ား လုုိက္တုုိက္ေလရာ ေကာလင္းဖက္မွ ေကာ္လင္းၿမိဳ႕၀န္၏ အျပဳအမႈကုုိ မေက်နပ္ၾကေသာ ဗုုိလ္မွဴး၊ တပ္မွဴးမ်ားကလည္း ၀န္းသုုိေစာ္ဘြားႀကီးဖက္သုုိ႔ ၀င္လာၾကျပန္သည္။

၀န္းသုုိေစာ္ဘြား စ၀္ေအာင္ျမတ္သည္ နယ္ခ်ဲ႔  အဂၤလိပ္တပ္မ်ား ေကာလင္းၿမိဳ႕ကုုိ ခ်ဳပ္ကိုုင္ထားႏုုိင္ျခင္း မျပဳႏုုိင္ေအာင္ မွန္ကင္းေတာင္ကုုိ အျခေျပဳ၍ က်ူးေက်ာ္စစကုုိ တားဆီးေလသည္။ ၀စ္ေအာင္ျမတ္ရဲ႕  သွ်မ္းနီတပ္ေပါင္းစုုတြင္ ဗန္းေမာက္၊ ပင္လယ္ဘူး၊ ေျမနီ၊ မန္ေလာင္ႏွင့္ ၀န္းသုုိဟုု ဆုုိအပ္သာ ၅ ခရုုိင္ႏွင့္ ေရႊအေရွ႕ေၾကာင္း၊ ေရႊအလယ္ေၾကာင္း စသည္တုုိ႔မွ သွ်မ္းနီ၊ ကတူး၊ ကနန္း ခ်င္း ျမန္မာ စတဲ့တုုိင္းရင္းသားမ်ားပါ၀င္ခဲ့ၾကေလသည္။ စ၀္ေအာင္ျမတ္၏ တုုိင္းရင္းသား သွ်မ္းနီတပ္ႀကီးသည္ မန္းကင္းေတာင္မွ ဆုုတ္ခြာသြားေသာ အဂၤလိပ္တပ္ေနာက္တုုိ႔ ထပ္ၾကပ္မခြာ တရတြန္းလုုိလံတုုိက္ခုုိက္ခဲ့ရာ နယ္ခ်ဲ့ အဂၤလိပ္တပ္မ်ား ေကာလင္း အေနာက္ေၾကာ တမုုိင္ခန္႔အကြာ ရြာမရြာတြင္ ျပန္လည္ခုုခံသည္။ တုုိက္ပြဲတြင္ အဂၤလိပ္စစ္ဗုုိလ္တစ္ဦးႏွင့္ တပ္သား ၂၀ ေက်ာ္ကဆုုံးၿပီး စ၀္ေအာင္ျမတ္ဖက္မွ ေတာ္လွန္ေရးတပ္သား ၈ ဦးအသက္ေပးခဲ့သည္။ နယ္ခ်ဲ႕တုုိ႔ အေျခစုုိက္စခန္းအျဖစ္ အသုုံးမျပဳႏုုိင္ေစရန္ ရြာမရြာကုုိ မီးရႈိ႕ဖ်က္ဆီးၿပီးေနာက္ ၀န္းသုုိသုုိ႔ စ၀္ေအာင္ျမတ္၏ တပ္ႀကီး ျပန္လည္တပ္ေခါက္ခဲ့ေလသည္။




ဤသုုိ႔ျဖင့္ ၀န္းသုုိတပ္မ်ားသည္ အဂၤလိပ္တပ္မ်ားအား ပထမအႀကိမ္ေတြ႔ဆုုံရာတြင္ အႏုုိင္ယူလုုိက္ေလသည္။ ထုုိအခါမွစ၍ ၀န္းသုုိေစာ္ဘြား စ၀္ေအာင္ျမတ္၏ နာမည္မွာ အဂၤလိပ္မင္းကုုိယ္စားလွယ္မ်ား အုုပ္ခ်ဳပ္လ်က္ရွိသည့္ မႏၱေလးၿမိဳ႕မွသည္ ေအာက္ျပည္ေဒသ ရန္ကုုန္ၿမိုု႕အထိပင္ ေက်ာၾကားခဲ့ေလသည္။ အဂၤလိပ္စစ္တပ္မ်ားမွာ ၀န္းသုုိၿမိဳ႕ကုုိ ဒုုတိယအႀကိမ္တုုိက္ရန္ လက္ရြံ႕ေနျပန္ရကား ေနာက္ထပ္၀န္းသုုိဖက္သုုိ႔ စစ္တပ္မ်ားမပုုိ႔ဘဲ အတန္ၾကာေနခဲ့ၿပီး ႏွစ္ဖက္တပ္မ်ား အင္အားျဖည့္တင္းလွ်က္ရွိေနၾကသည္။..

 ဆက္ရန္.. အပုုိင္း (၅) ေမွ်ာ္


ခ်စ္ေသာ စာဖတ္ပရိသတ္ႀကီးအား အစဥ္သျဖင့္ ေလးစားလွ်က္